De Boekenwurm: En zij leefden niet zo lang en ongelukkig

Er was eens een meisje dat van lezen hield. Dat meisje las alles: Van thrillers tot flutromannetjes, van science fiction en fantasy tot bloederige horror. Maar ineens kwam daar een ander genre langs. Een genre waar het meisje een fascinatie voor opvatte. Het sprookje. Maar dan anders.

Vroeger had ik een serie sprookjesboeken (nou ja, mijn ouders dan). De echte sprookjes, zoals ze origineel verteld werden. Dikke rode boeken met gouden letters op de kaft. Sommige heb ik stuk gelezen. Totdat we ze verkochten op de rommelmarkt. Toentertijd leek dat een goed idee, nu heb ik daar enorme spijt van (mocht je weten welke serie ik bedoel, of je hebt hem toevallig en wilt er vanaf, laat het me weten!). Want mijn fascinatie voor de duistere kant van sprookjes is weer in alle hevigheid opgelaaid.

Inderdaad, de duistere kant. Oftewel, ik heb het niet over de door Disney aangepaste sprookjes (hoewel ik nog steeds grote liefhebber ben van de films, laat dat even duidelijk zijn). Dit zijn mooie, lieve, leuke verhalen met een goed einde. Terwijl juist veel sprookjes helemaal niet lief en leuk zijn. Laat staan dat ze altijd goed aflopen. In de originele versie van de Kleine Zeemeermin krijgt ze namelijk helemaal niet haar prins. Ze lijdt helse pijnen bij het lopen, hij wordt verliefd op een ander en ze vergaat tot schuim op de zee. So much for your happy ending. Zelfs als klein meisje vond ik het prachtig.

En de laatste paar jaar is dat gevoel weer helemaal teruggekomen. Dat begon eigenlijk niet eens met een boek, maar met een illustratie. Deze illustratie om precies te zijn:


Dit is Pocahontas van de Twisted Princesses serie van Jeffrey Thomas. Mocht je van dit soort dingen houden, zou ik vooral doorklikken voor meer duistere Disney heldinnen en hun verhaal. Ik hou er van. Rond de periode dat ik deze twisted princesses ontdekte, kwamen ook de boeken van Jim C. Hines in beeld. En dat wierp een heel ander licht op de verhalen van de sprookjesheldinnen.

Doornroosje werd niet wakker gekust door haar prins, maar ontwaakte door een veel schokkendere gebeurtenis. Bovendien, ze valt niet eens op mannen! Ze is chagrijnig en agressief. De kleine zeemeermin krijgt haar prins in deze verhalen ook niet, wat wellicht maar goed is ook, aangezien dat niet zo'n leuke man bleek. Dat ze daardoor veranderd in een moordzuchtig monster is wat minder. Sneeuwwitje heeft de krachten van haar slechte moeder ge-erft waardoor ze langzaam doordraait en de zeven dwergen zijn eigenlijk zeven levensgevaarlijke demonen. En uiteindelijk duikt ook Roodkapje op, ingehuurd als beruchte huurmoordenaar. 

Mocht je nou denken: "Dit is me echt wat te donker, daar ga ik niet aan beginnen." Niet doen! Want Sneeuwwitje is ook een ongelooflijke flirt, de koningin heeft voorspellende gaven en haar kleine spionagedienst, bestaande uit Doornroosje, Sneeuwwitje en Assepoester (al zijn dat niet hun echte namen), brengt uiteindelijk alles wel weer tot een (relatief) goed einde. Het is luchtig geschreven en er valt zeker genoeg te lachen. Bovendien wordt alles goed gedoseerd over de verschillende boeken.

Ook Sarah Pinborough heeft een aantal boeken die een leuke andere kijk geven op de sprookjeswereld. Ik begon met het tweede boek in de sprookjesserie, Charm. Best aarding, makkerlijk te lezen, ook wat minder diepgang. Wel wat meer sex, voor de liefhebber. Wel een aardig boek, maar ik werd er niet door omver geblazen. Maar goed, jullie kennen me, als ik iets wel aardig vind, moet de rest van de serie ook gelezen worden, dus begon ik waar ik had moeten beginnen. Bij het begin: Poison. Die was leuker. Dat verhaal was beter uitgewerkt. En van het einde viel mijn bek open. WTF just happened?

Als ik je iets zou moeten aanraden, begin dan met Hines. Gewoon omdat ik de verhalen wat beter uitgewerkt vind en verliefd ben op de karakters. Maar als je van magic en fantasy houd, probeer dan in ieder geval eens een duister sprookje. Zo krijg je ineens een heel ander beeld van de sprookjeswereld die je dacht te kennen.

En zij leefden niet zo lang en ongelukkig.




0 reacties: