Over het schrijven van een boek

Twee weken terug was ik een beetje het internet aan het rondsurfen. En ineens kwam ik daar op een schrijfwedstrijd. Niet zomaar een. Nee, de Bouquet-schrijfwedstrijd. Daar ging mijn hartje wel een beetje sneller van kloppen. Jullie kennen tenslotte mijn voorliefde voor flutromannetjes. In eerste instantie was ik van plan om die langs me heen te laten gaan, ik kon niet echt iets met de verplichte mannelijke hoofdpersonen. Maar het bleef een beetje kriebelen. Dus ach... waarom ook niet? Ik kan vast wel een aantrekkelijke Griek verzinnen die een verlegen, maar passionele Engelse verleid.

En zo gebeurde het dat Niklas Andreopolis in het leven werd geroepen om Annabeth Lilian Worthington te versieren. Inspiratie was er genoeg. Ik knalde er meer dan 1000 woorden per dag uit. Maar besloot ik, als ik dit ging doen, dan wilde ik ook dat er naar gekeken werd door anderen. Dus ik had proeflezers nodig. Een facebook-oproepje leverde binnen een paar uur 5 enthousiastelingen die mijn schrijfsel wel wilden beoordelen.

Maar er knaagde iets. Mijn eigen manier van schrijven en ook persoonlijke voorkeur voor hoofdpersonen past namelijk niet echt bij het voorgeschreven flutromannetje. Dat werd na 5000 woorden wel duidelijk. De stukken die ik geschreven had in de "flutroman-mindset", dat betrof vooral de stukken met de voorgeschreven Griek, waren prototype flutroman en ik vond ze tenenkrommend. Bovendien zou de wereldwijze, Griekse alfaman nooit denken: "Shit, wat ben ik toch een watje." Laat staan dat hij over loslopende katten zou struikelen. Mijn held daarentegen was daar druk mee bezig.

Als ik dan toch iets publiceer dan wil ik er ook trots op zijn. Ter plekke besloot ik die wedstrijd te laten voor het was. De verhaallijn en mijn vrouwelijke heldin Anna, die vond ik leuk. Daar was ik trots op. En dat was het punt dat ik besloot de boel te herschrijven met de man die ik leuk vond (de Nederlandse Simon), op de manier die ik leuk vond (met mannen die zichzelf watjes vinden en die struikelen over katten, zonder zwoegende boezems). In plaats van dat ik de 15 000 woorden voor de wedstrijd er voor 15 juni uitpoep, kan ik datzelfde ook voor een verhaal dat echt helemaal van mijzelf is. Meer zelfs, want ik vond 15 000 woorden toch een beetje aan de korte kant.

Dus gisteren werden de proeflezers gemaild: "Voor jullie liggen de eerste 7000 woorden van mijn eerste boek! AAAHHH. Sorry, beetje spannend :)" Want ja, dit boek ga ik ook echt publiceren. Het wordt wel eens tijd na jaren dromen over een eigen boek zou ik zeggen.

Doodeng is het. Blogjes plaatsen is tot daar aan toe. Daar commentaar op ontvangen is al een gevoelig punt. Maar op mijn verhaal laten schieten is nog erger. Noodzakelijk, dat wel. Ik heb al wat eerste feedback ontvangen en dat is ook gewoon goede feedback. Dingen waar ik zelf niet aan denk, omdat ik al precies weet hoe het verhaal gaat lopen. Maar hoe goed, vriendelijk en zinvol ook, zelfs opbouwende kritiek is in eerste instantie even pijnlijk. Maar zoals ik zei, ik wil iets publiceren waar ik trots op kan zijn, dus ook dit hoort daarbij. Bovendien, boeken krijgen nou eenmaal reviews, en die zullen echt niet altijd positief zijn. Ik moet dus nog even een dikker huidje kweken :)

Uiterlijk 15 juni wil ik het volledige verhaal af hebben. Ik verwacht daarna nog wel een tijdje te redigeren, te omslag-ontwerpen, te proefdrukken en te her-redigeren. Maar ik sta nu al te stuiteren! Tijd om een droom waar te maken.

Wordt vervolgd :)

0 reacties: