"Zou zijn"-dagen

Vandaag is een "Zou zijn"-dag. De dag waarop Pat jarig "zou zijn." Hij zou dit jaar 34 zijn geworden. Deze dag is vergelijkbaar, hoewel op een of andere manier toch erger, met 6 januari; De dag dat we x jaar getrouwd "zouden zijn".

 "Zou zijn"-dagen doen het meeste pijn. Die herinneren me aan de dingen die nooit meer gaan gebeuren, alle mooie dingen die er hadden kunnen zijn als het ondenkbare niet was gebeurd. Het besef dat ik over een paar jaar ouder zal zijn dan Pat ooit geweest is. Ik raak er volledig de weg door kwijt. Dat is ook meteen de reden dat ik gewoon maar vrij neem van het werk. Zombie Noortje is niet zo goed in testen. Of omgaan met anderen, dat ook niet.

Meestal is er wel een aanloopje naartoe. Op het moment dat ik besef dat de betreffende datum er weer aan komt, schiet ik in de stress. Dan loopt mijn hoofd vol, begin het te denken en te piekeren en is het met geen mogelijkheid meer stil te krijgen. Het vreet al mijn energie. Nachten zijn lang en onrustig met rare dromen.

Want ook 's nachts is het niet stil in mijn hoofd, waardoor ik draai, woel, droom en nachtmerrie en nog vermoeider wakker wordt dan dat ik naar bed ben gegaan. Een paar dagen voor de dag ben ik op. Wat niet zo gek is na minimaal een week slapeloze nachten die zorgen voor een betonnen nekje en hoofdpijn. Dus uiteindelijk barst ik uit in een huilbui van jewelste, inclusief een verstopte neus, snot en gierende uithalen, waarna ik 2 dagen lang hoofdpijn heb, een bril op moet vanwege de kapotte ogen en volledig van het padje af ben. Uiteindelijk is de dag zelf helemaal niet spannend, maar heb ik die dag echt even nodig om tot mezelf te komen.

Deze keer duurde dat aanloopje 3 weken. Het overlijden van het beestje heeft er namelijk best ingehakt. Weer is het stil in huis. En de eerste dag dat ik weer alleen thuis doorbracht na het beestje was ook de dag dat ik bedacht: "Deze maand zou hij jarig geweest zijn." En waar ik na het overlijden van Pat een hele tijd vast van gehad heb, heb ik nu weer. Ik hoor konijntjes rommelen in hun hok. Ik hoor mensen thuiskomen die er niet meer zijn. Ik verwacht dingen te horen die niet meer komen en gewoontes die ik al lang heb afgeleerd -zoals naar beneden roepen dat de douche vrij is- steken weer de kop op. Het huis is te stil.

Combineer dat met de standaard ellendigheid van een "Zou zijn"-dag (alleen nu 3 weken lang) en met een stel op hol geslagen hormonen ("Ja mevrouw, deze Pil is exact hetzelfde als die u altijd had." Uhu. Zeg dat tegen mijn hoofdpijn, buikpijn en rugpijn.) en je hebt een hoopje ellende.

0 reacties: