Over eindexamens, bullshitbingo en het bewaken van je grenzen

De examens zijn weer begonnen. Vol goede moed (of vol wanhoop, dat kan ook) zit de komende tijd weer een enorme bak scholieren te blokken op hun eindexamen om in het volgende schooljaar te starten met hun vervolgopleiding (of niet). Een opleiding waar ze prachtige nieuwe termen leren, mooie theorieën en intelligent klinkende zinnen die ze in het begin te pas en te onpas zullen gebruiken.

Ik spreek uit ervaring. Je wilt tenslotte laten merken wat je allemaal geleerd hebt, dus gebruik je die nieuwe term in elke zin waarin deze toepasbaar lijkt, als het kan met aanvullingen zoals: "Volgens de theorie van..." Meestal leer je dat in de praktijk snel af. Je wilt tenslotte dat het hele bedrijf je begrijpt, niet alleen de specialistische collega die naast je zit. (Werk je alleen maar met specialistische collegas, then by all means, leef je uit.) Bovendien klink je een beetje pompeus zo. Klein beetje maar.

Sommige mensen blijven alleen altijd aan hun termpjes vasthouden. Meestal (bijna altijd) gaat het hier om projectleiders, managers en anderen die vinden dat ze belangrijk moeten klinken. Dat wordt aangeduid als managementtaal, buzzwords of -mijn persoonlijke favoriet- bullshitbingo.

Een paar weken terug mocht ik getuige zijn van een prachtige conversatie tussen projectleiders:
Zij: "Als je in de basebuild kijkt zie je ongetwijfeld de mandate die in de capability zit."
Hij: "Maar er zit geen concensus in, misschien moeten we aan XXX verheldering vragen."
Zij: "Dat mag jij doen, hij zit bij mij vreselijk in mijn allergie."
Hij: "Ja, bij mij ook."
Zij: "Ook al? Maar ja, het conflictmodel heeft geen zin, het project is veel te urgent"

Dit is de verkorte versie. In werkelijkheid duurde dit gesprek minimaal een half uur en ik overdrijf niet als ik zeg dat het HELE gesprek zo verliep. Achteraf bedacht ik me dat ik mee had moeten notuleren, dat had pas een interessante blog tot gevolg gehad, maar op het moment zat ik zodanig met mijn oren te klapperen dat dat me even is ontschoten.

Anderen zijn weer afgestudeerd in het bewaken van hun grenzen. Als een moederbeer beschermen ze het kleine postzegeltje waar ze op zitten, geen stap ernaast wordt er gedaan. Op zich heel bewonderenswaardig, alleen wordt het lastig wanneer iedereen dat doet en er net een heel klein stukje tussen de postzegeltjes overblijft waar niemand verantwoordelijk voor wil zijn. Als simpele tester die regelmatig iets moet doen met het stukje tussen de bewaakte grenzen, kan bij mij de frustratie wel eens hoog oplopen.

Ik: "Ik heb dit nodig."
Projectleider: "Dat weet Piet vast wel."
Piet: "Nee, dat doe ik niet. Harry moet dat weten."
Harry: "Geen idee. Misschien moet je een verzoek indienen bij de servicedesk?"
Servicedesk: "Sorry, dat kan niet hier. Tom kan dit."
Tom: "Hoe kom je nou bij mij? Nee hoor, dat is Carlo toch?"
Carlo: "Nope, not me. Daarvoor moet je bij Tom zijn."
Ik: "Tom verwijst me net naar jou!"
Carlo: "Ehm... Gerard heeft hier ooit iets mee te maken gehad. Misschien kan hij je verder helpen."
Gerard: "Oh dat! Ja hoor. Dan moet je een verzoek indienen via de servicedesk, dan kan ik dat uitvoeren."
Ik: "..."

Een tijd terug kreeg ik een vanwege een probleem waar ik tegenaan liep een mailwisseling doorgestuurd door iemand die hetzelfde proces had doorlopen. Heel treffend gaf hij zijn wanhoop weer:

"Currently I feel like I went to the baker for a bread and being told to just bake my own."

Scholieren, succes met jullie examens! Dat jullie het er in jullie werkzame toekomst beter vanaf zullen brengen...

0 reacties: