Wanneer ben je een schrijver? Als je van taart houdt.

Heel lang vond ik mezelf geen schrijver. Ik had tenslotte nog niks gepubliceerd behalve dat verhaaltje dat ik had geschreven voor de verhalenwedstrijd van de middelbare school. Mijn blogje telde niet, met dat magere beetje volgers. Ooit zou ik schrijver worden, maar nu... nee, zo mocht ik mezelf nog niet noemen.

Ach, wat een onzin.

Ik ben schrijver.

Punt.

Geen mitsen of maaren. Nee, ik heb geen boek gepubliceerd. Ja, mijn blogje heeft een klein lezerspubliek (en dan bedoel ik ook echt klein). Ik doe het niet professioneel en het is nog maar de vraag of ik ooit iets ga verdienen aan het schrijven van mijn verhalen. Laat staan dat ik er rijk van ga worden. Maar toch, ik ben een schrijver in hart en nieren. Want ik vind taart zonder slagroom en een kers ook heel lekker.

(Ja, dat ga ik zo uitleggen.)

Niet iedereen zal het eens zijn met mijn redenatie en dat is prima. Ik moet ook bekennen dat er inderdaad genoeg mensen zijn die zich schrijver noemen, maar het niet zijn. Want het klinkt stoer. Of die alleen maar schrijver willen worden omdat ze dan bekend zijn of rijk worden (in het laatste geval moeten ze echt wat beter onderzoek doen. Of Stephen King zijn.).

Maar ik schrijf. Al vanaf het moment dat ik goed genoeg overweg kon met taal om een samenhangend verhaal te produceren. Niet alleen omdat ik interessante verhalen in mijn hoofd heb zitten (vind ik). Dat ook. Ik herlees nog regelmatig mijn oude schrijfsels door. Maar dat is niet de belangrijkste reden. Ik schrijf omdat ik het leuk vind om mijn verhalen op papier te zetten. Je zou me soms eens moeten zien grijnzen tijdens het schrijven van een blog. Schrijven is gewoon leuk. That's it.

("Ja maar, Noortje... Taart??" Even geduld, het komt eraan.)

Natuurlijk wil ik graag dat mijn verhalen gelezen worden. Ik kan helemaal blij worden als ik reacties krijg die me vertellen dat mensen hebben gelachen, of gehuild (als dat de bedoeling was tenminste). Een van de mooiste reacties kreeg ik via een WhatsApp-je met het verzoek of ik alsjeblieft zou willen blijven schrijven, dat mijn blogs ook echt iets voor mensen betekenen. Maar zelfs al zou het stil blijven, dan zou dat voor mij niks uitmaken.

Je kan het vergelijken met zo'n heerlijke schwarzwalderkirsch-taart.

(Hehe, eindelijk, de taart)

Het schrijven is de taart, de lezers zijn de slagroom en de reacties de kers bovenop het geheel. Alles bij elkaar is het een droom. Maar de taart op zichzelf is ook al heel lekker. Dus zelfs al zou mijn blog alleen maar bezocht worden door mijn vrienden en familieleden, zou ik de enige lezer zijn van mijn eigen verhalen en het gedroomde boek een in eigen beheer uitgegeven, maar nooit verkocht, exemplaar zou blijven... ach... dan geniet ik nog steeds van die taart.

En dat maakt me een schrijver.


4 reacties:

Anoniem zei

Voor ons bij je altijd een schrijfster geweest, soms gevat, soms emotioneel, soms cru, altijd eerlijk, soms een mooie levensles voor anderen maar altijd vanuit je hart en vanuit jezelf. En dat is mooi en waardevol, jezelf blijven en dat kan jij als de beste. ga door, wij zijn fan. xxx Afra en pa

Noortje Merks zei

Dank jullie wel! Kus.

Lianne Knol zei

Wat een leuk verhaal! Haha :) Die ga ik onthouden.

Noortje Merks zei

:) dank je wel Lianne!