Momentje bezinning

Ik heb het op dit blog niet vaak over deprimerende dingen. En als ik het daar wel eens over heb probeer ik daar altijd een positieve draai aan te geven. De reden daarvoor is heel simpel: Er is al genoeg ellende. Je hoeft het nieuws maar te kijken, zelden is er positief nieuws te melden. Een van de redenen dat ik tegenwoordig nauwelijks nog nieuws kijk. Niet omdat het me niet interesseert, of omdat ik mijn kop in het zand probeer te steken, maar omdat ik zo'n continue stroom aan geweld en verdriet gewoon niet aankan. Dan haal ik mijn nieuws wel van het internet, waar ik de foto's van oorlog kan afwisselen met schattige katjes.

Maar nu kom ik er gewoon niet omheen. Het is teveel om even niet bij stil te staan. Een neergehaald vliegtuig, escalaties in het toch al altijd rommelende Midden-Oosten.  Foto's van brokstukken, dode kinderen, ingestorte huizen. En niet te vergeten de implicaties voor de toekomst. Wat gaat er gebeuren wanneer er mensen verantwoordelijk gehouden gaan worden aan de vliegtuigramp? Of wanneer er door de internationale overheden besloten wordt dat Israël echt eens te ver is gegaan en er ingegrepen gaat worden? Maar ook de slag die aan AIDS onderzoek is toegebracht nu er zoveel kennis met dat vliegtuig is neergehaald. Er is deze keer geen ontsnappen aan en het staat in schril contrast met alle leuke dingen in mijn leven.

Dat is misschien maar goed ook. Verandering begint tenslotte door bewustwording. Als niemand weet wat er aan de hand is, kan er ook niks veranderd worden. Wat dat betreft is social media het perfecte medium. Er is niks meer te verbergen. Zelfs wanneer een gebied te arm, te afgelegen, te verwoest is, dan is er nog altijd een outsider die het nieuws naar buiten brengt. Misschien dat het daarom lijkt alsof het zoveel is in een keer. Het is niet meer, het wordt alleen veel meer gedeeld. De wereld kan niet meer zijn kop in het zand steken. Maar wat dan?

Ik zie het nut van oorlog en geweld niet, nooit gedaan ook. Ik kan me op geen enkele manier voorstellen waarom we dit andere mensen aandoen. Geld, grondstoffen, religie, in geen enkele reden kan ik me verplaatsen. De wereld kan zijn kop niet meer in het zand steken. Maar wat dan? Op wat voor manier gaat er ingegrepen worden? Meer geweld? Vast en zeker. Zal dat geweld dan wel werken? Werkt geweld ooit? Kan het anders? Ik weet het niet.

Ik heb verder ook geen oplossing. Geen diepe inzichten. Zelfs geen enkel idee wat ik er zelf aan zou kunnen doen zonder mijn eigen veilige leventje op te geven (want zo oppervlakkig ben ik dan wel weer). Ik weet alleen dat het verkeerd voelde om mijn normale, vrolijke, positieve blogjes zomaar ingepland te laten staan. Hierna weer suffe, rare, zinloze verhalen. Nu even een momentje bezinning.


0 reacties: