Over op hol geslagen hormonen en boze baarmoeders

Mocht je het nog niet begrepen hebben uit de titel, dit wordt een blog over typische vrouwendingen. Over mijn vrouwending om precies te zijn. Mannen, jullie zijn gewaarschuwd. Dit vinden jullie niks. Of wel. Ik heb eigenlijk geen idee. Zal mij een worst wezen. Of een pruim, in dit geval.

Maar goed, om te beginnen de op hol geslagen hormonen. Ik zit ondertussen al bijna 14 jaar aan de pil. In het begin ging dat nog allemaal prima. Later ging dat wat minder prima, dus wisselde ik om de paar jaar van pil. Geen bijzonderheden zo ver. Ik was vaak chagrijnig, kwaad en opvliegend, maar ja, dat is nou eenmaal een familietrekje.

Maar het werd steeds erger. En het begon me de laatste paar jaar op te vallen dat ik vooral kwaad en verdrietig was tijdens de week voor ik ongesteld moest worden. Een week lang zo wispelturig als maar zijn kon. Dan ging ik 's middags supervrolijk op weg naar huis, om op de snelweg ineens vreselijk kwaad worden en te gaan lopen schelden naar onschuldige medeweggebruikers. Om vervolgens met een kwade kop thuis op de bank te gaan zitten en de kerel te negeren en daarna in huilen uit te barsten want: "Sorry dat ik zo boos ben en ik ben zo zielig en ik heb zo'n hekel aan mezelf en ik weet het ook allemaal niet meeeeer.". En dat minimaal 7 dagen achter elkaar.

Ik had al jaren twijfels over de pil en dat werd alleen maar meer. Toen besloot de fabrikant mijn merk uit het assortiment te nemen. Ik kreeg een ander merk terug, maar "dat was precies hetzelfde." Ik was nu 3 weken van slag af en moest me ziek melden van het werk vanwege de buikpijn en rugpijn. Hetzelfde, mijn bolle reet! Weer een andere. Dat ging beter, nu waren de pijntjes weg en was ik nog maar twee weken wispelturig. Alleen zo opgeblazen dat ik de overige twee weken wel zwanger leek (en nee, dat was ik niet).

In de vakantie was ik er helemaal klaar mee. Het internet afgestruind, afspraak gemaakt bij de huisarts voor meer informatie en uiteindelijk kwam er een voor mij geschikt alternatief uit, het hormoonspiraal. Minder hormonen in mijn lijf, want het werd meteen op de juiste plek afgegeven in plaats van overal heen te gaan. 5 jaar lang bijna of helemaal niet ongesteld, weinig bijwerkingen en niet geheel onbelangrijk, veilig. Ja, ik vond het wel wat. Er werd wel gewaarschuwd, aangezien ik geen kinderen heb gehad en mijn baarmoeder niks gewend is: Het zou wat pijnlijk kunnen zijn. Maar in alle eerlijkheid maakte ik me er drukker over dat er iemand naar mijn muts zou gaan staren dan dat het pijn zou gaan doen.

Oftewel, ik liep me druk te maken over de verkeerde dingen. Er kwam geen gestaar bij kijken en het was in een paar minuten gebeurd. Maar goed ook, want jeez... dat deed pijn! Er zijn een paar GODVER!s en FOCK!s voorbij gekomen. Iets met prikken en klemmen enzo. En toen zat het ding erin. Even haalde mijn baarmoeder opgelucht adem, toen reageerde ze: "WTF IS DIT??" Een spiraaltje. "OH HELL NO!!" En ze begon met grof geweld het vreemde ding eruit te werken. Wat uiteraard niet lukte.

Ze is twee dagen woedend op me geweest. "IK HAAT JE! HAAL HET ERUIT! IK HAAT JE! NEE, DIE IBUPROFEN WERKT NIET! IK ZWEER HET, JIJ GAAT NOOIT MEER SEKS HEBBEN! IK HAAAAAAAAAAAAAT JE!" Ja. Heel fijn. Daarna heeft ze nog een paar dagen lopen mopperen. Ze was nog steeds niet blij met me, maar ze haatte me in ieder geval niet meer, dus ik was al helemaal gelukkig.

Wat het uiteindelijk resultaat gaat zijn, is nog afwachten. Het kan drie maanden duren voordat al die hormonen van de pil het lichaam uit zijn. Hopelijk merk ik al eerder iets. Ik ben al blij met maar een weekje matige wispelturigheid.

Daar heb ik wel een boze baarmoeder voor over.


1 reacties:

Monique zei

hahaha, heel herkenbaar enne ik heb wel kids gehad, maar die van mij was ook heeeeeel boos op me =)