Wat er gebeurt als Nono op Junioren past

Twee weken geleden kreeg ik een berichtje van Zusje. Of ik een avondje op Junior wilde passen. Hij lag al op bed als ik zou komen en zou heel braaf de hele nacht doorslapen, beloofde Zusje, dan kon zij naar een bruiloft. Er waren al eerder momenten geweest waar ze oppas nodig had, maar ik niet kon, dus dit was de allereerste keer dat Nono, zoals Junior me noemt, ook daadwerkelijk op haar kleine vriendje zou passen..

Een paar dagen na de oppasavond gebeurde dit:
Pa smst Zusje (ja, pa smst nog): "Wat hoor ik nou? Mocht Nootie oppassen? (Dat ben ik. Nootie.) Heeft Junior het overleefd?"
Zusje smst Pa terug: "Ja hoor, Nootie heeft het overleefd!" 

Klein communicatiemisverstandje, maar alletwee wel heel veelzeggend.

Ik ben tenslotte niet het meest kindvriendelijk. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik vind ze best leuk als ze familie zijn, of van zo goede vrienden dat het net zo goed familie zou kunnen zijn. Als ik weer eens een filmpje toegestuurd krijg van Junior die net koekjes gebakken heeft en luidkeels verkondigd dat dat ene koekje -nee, vooral niet dat andere koekje, alleen die ene!- voor Nono is, dan ben ik helemaal blij met mijn vriendje (met koekjes ben ik altijd te paaien :)). Na een middag met de druktemaker ben ik wel weer heel blij dat ik hem bij zijn mama mag achterlaten, maar ik ben zeker een trotse tante. Daarentegen ben ik niet zo gek op andere willekeurige kindjes, wat natuurlijk ook bekend is bij Pa, dus die maakte zich toch een beetje zorgen dat de kleine dwerg in de loop van de avond het huis uit gezet zou worden.

Zusje vond het enger voor mij dan voor de kleine. Waarschijnlijk omdat die wel doorheeft dat ik als de dood ben voor kindjes. Pasgeboren kindjes vasthouden doe ik echt niet, of alleen als ze papa en mama heilig beloven dat ze niet gaan bewegen. Zo eng met die enorme wiebelhoofdjes op zo'n ielig nekje. Bij de gedachte aan poepluiers, snot, spuug en kwijl wordt ik een beetje onpasselijk en als de wurm in kwestie begint te huilen voel ik me als een bouwvakker die zijn nieuwe project voor zijn ogen ziet instorten door het verkeerd slaan van een spijkertje (OH GOD OH OH GOD OH GOD SHIT SHIT SHIT SHIT SHIT *paniekerig rondrennen en handwapperen*) (ok, dat was geen hele stoere bouwvakker.). Oftewel, nee, ik hou liever niet je pasgeboren spruit vast. (Dat is voor de veel nieuwbakken ouders overigens een enorme belediging, hoe voorzichtig je het ook probeert te brengen.)

Maar goed, uiteindelijk was het dus zover en ik stond om half acht op de stoep. "Hij ligt op bed, maar hij slaapt nog niet. Hij valt zo in slaap en dan hoor je hem de rest van de avond niet meer." Ik begon het al lichtelijk benauwd te krijgen. Oh jee. Ik zag het al helemaal voor me. Meneer zou niet in slaap vallen, maar heel hard gaan huilen. Hij zou mama willen en ik zou hem niet kunnen troosten en ik zou in algehele paniek Zusje bellen of ze ALSJEBLIEFT!!! naar huis wilde komen. Dat hij een beetje huilde toen mama weg ging, maakte me daar niet veel geruster op. Maar het werd al snel stil boven en hij heeft heerlijk doorgeslapen.

Maar nog steeds stond ik om het half uur in de gang om te luisteren of ik niks hoorde. Dat hoorde ik dus niet (hij sliep tenslotte), maar dat kon natuurlijk ook omdat hij uit zijn bedje gekieperd was en hij nu bewusteloos op de grond lag (Dat zou echt iets voor mij zijn). En ik durfde niet boven te gaan kijken, want die gedachte sloeg natuurlijk nergens op en bovendien was ik bang dat ik hem dan wakker zou maken (en ik daarna in paniek Zusje moest gaan bellen). Heel rustig zat ik dus niet. Enige opluchting maakte zich van me meester toen ik werd afgelost door papa, maar ik was pas echt weer rustig toen ik de volgende dag geen berichtje had met: "WAT HEB JE MET MIJN KIND GEDAAN???"

Maar ik heb het overleefd. Junior heeft het overleefd. Ik heb er geen traumas aan overgehouden en Junior geloof ik ook niet. Dus volgende keer proberen we het gewoon nog eens :)


0 reacties: