Over de oudjes

Ik heb het geluk dat bijna al mijn grootouders nog leven. Opa en Oma Merks van vaders kant tikken allebei de negentig aan, de opa van moeders kant is nog voor mijn geboorte overleden, maar Oma vd E is ondertussen bijna tachtig en al jaren gelukkig met haar vaste vriend. Opoe, de oma van mijn moeder, overleed toen ze honderddrie was (ja echt, 103!) en ze begon pas af te takelen toen ze vlak voor haar honderdste naar een verzorgingshuis ging. De mensen in mijn familie worden op een goede manier oud. Onkruid vergaat niet, zeggen we altijd.

Maar nu gaat het niet goed met Oma Merks. Lichamelijk kwakkelde ze al jaren en de afgelopen tijd is ze ook geestelijk achteruit gegaan. Twee weken terug waren we er nog. Pa had ons al gewaarschuwd. Gelukkig maar. Terwijl Zusje en ik Opa aan het helpen waren in de keuken, vertelde ze aan Peter en Maurice dat ze zich in dit huis niet op haar gemak voelde. Ze wist zeker dat ze nog op het adres woonde waar ze zeventien jaar geleden van verhuisd waren en Opa kon wel zeggen dat dat niet zo was, Oma wist wel beter. Hoe ze zo snel al die spullen hier hadden gekregen vond ze een wonder. Er waren daarna nog een paar heldere momenten, maar het was duidelijk dat haar scherpe geest er niet meer was.

Gisteren was Pa naar Limburg. Om te helpen met een paar formaliteiten. Totdat Oma wegzakte, de ambulance gebeld moest worden en alles in een stroomversnelling kwam. Het ging erg slecht met Oma. Opa was op. Samen met Pa en Oom werd er besloten dat als Oma weer uit het ziekenhuis kwam, het tijd was voor een verzorgingshuis. Gelukkig is dat dichtbij en mag Opa er de hele dag zijn, zelfs mee-eten, wat het voor hem wat iets makkelijker maakte om te accepteren. Het was een emotionele dag, zeker ook voor Pa en Oom. Toen Pa daar weg ging, deed Oma nog de groeten aan mijn moeder, waar hij al meer dan 10 jaar geleden van gescheiden is. Hij heeft haar maar niet verbeterd.

Dat de oudjes uit elkaar gaan, dat breekt mijn hart. Ik heb ooit wel eens gezegd dat ze voor mij het voorbeeld waren voor ware liefde en dat zijn ze nog steeds. De afgelopen keer vertrouwde Opa me in de keuken toe: "Als je zeventig jaar bij elkaar bent, laat je elkaar niet in de steek." Bij de gedachte dat Opa haar moet laten gaan, al is het tien minuten verderop naar een verzorgingshuis, springen de tranen in mijn ogen.

Nu is het afwachten. Pa staat in continu contact met Limburg, mijn telefoon ligt naast me om geen updates te missen. Ze lijkt nu weer een beetje op te krabbelen. Tja. Onkruid vergaat niet.


Meer over mijn familie:
Over het meppen van zusjes
Het Nijlpaardje
En dat is twee...

2 reacties:

Anoniem zei

mooi gezegd meisje. Oma heeft een vreselijk mooi leven gehad met iemand die intens veel van haar hield en houd. Dat moet inderdaad ons grote voorbeeld zijn, houden van en zorgen voor. Ik hoop dat we allemaal er iets van meegekregen hebben. xxxx pa

Noortje Merks zei

Dank je wel *knuf*