Over Noortje 3.0 en de oudjes

Over Noortje 3.0...

Gisteren werd ik wakker met een raar gevoel. Mijn lijf piepte en kraakte, ik zag nog slechter dan anders en mijn geheugen liet me spontaan in de steek. En mijn lijf piepte en kraakte ook nog. Of had ik dat al gezegd? Zo, van de ene op de andere dag, voelde ik me oud. Want zo, van de ene op de andere dag, was ik 30.

Ik ken inderdaad mensen die in algehele paniek hun 30e ingingen. Die waren zich daar overigens al weken van te voren druk over aan het maken. Voor mij is het vooral een leuk cijfertje. Mooi rond, voor het eerst een 3tje. Ik ben al jaren volwassen en in tegenstelling tot wat ik vroeger dacht betekent volwassen helemaal niet saai en serieus. Hoe ouder ik word hoe meer ik mezelf leer te accepteren en hoe meer ik het zelfvertrouwen krijg om altijd en overal mezelf te zijn. Oftewel, gisteren werd Noortje 3.0 gelanceerd, de nieuwste en zich steeds verbeterende versie van Noortje.

...en de oudjes.

Over het algemeen werk ik gewoon door op mijn verjaardag, maar ik had deze keer besloten om een dag vrij te nemen en naar mijn Opa en Oma toe te gaan. In het kader van de moeilijkheden van de afgelopen paar weken, wilde ik deze mijlpaal met hun vieren, ook omdat ik het afgelopen zaterdag al met alle anderen familieleden en vrienden had gevierd. Oma leek weer op te krabbelen en het laatste nieuws was dat ze lichamelijk eigenlijk helemaal in orde was, dus dat klonk positief. Pa ging mee, een stuk vlaai ook, dus we hadden er zin in. Onderweg een broodje eten, beetje bijkletsen, het verliep voorspoedig.

Tot we in Limburg aankwamen. Oom en Tante waren al bij Opa. Dat stond niet in de planning, die zouden we in het ziekenhuis zien als we met het bezoekuur naar mijn oma gingen. Geen goed teken. Het ging niet goed met Oma. Helemaal niet zelfs. Ze weigerde al een paar dagen te eten, te drinken en haar medicijnen te nemen en gisteren bleek ze daar nog een luchtweginfectie overeen te hebben. De dokter gaf aan dat ze niks meer kunnen doen.

We zijn uiteraard nog langs het ziekenhuis gegaan. Oma krijgt morfine en is niet meer aanspreekbaar. Ze ademt moeilijk en het is de verwachting dat ze het niet meer dan een paar dagen volhoudt. Het zat eraan te komen, maar dit slechte nieuws nadat iedereen eigenlijk weer opgelucht ademhaalde was een enorme klap.

Laten we het er op houden dat ik wel eens leukere verjaardagen heb meegemaakt, maar dat ik blij ben dat ik ben gekomen. Alleen al het feit dat mijn Opa zo blij was dat ik kwam, was eigenlijk al genoeg. En ik kon nog even afscheid nemen.


0 reacties: