Over Noortje in het ziekenhuis en de verdwenen blinde darm

Ondertussen heb ik weer twee halve dagen gewerkt. Gisteren was ik volledig uitgescheten, vandaag kan ik zowaar nog recht uit mijn ogen kijken. Dus ik grijp meteen die kans aan om jullie te vergassen op mijn ziekenhuisavontuur.

Het begon twee weken geleden, met een lichte buikpijn toen ik naar bed ging. Nou heb ik regelmatig last van maagzuur, dus ik maakte me nog nergens zorgen om. Totdat ik rond half één wakker werd van de pijn. Zodanig dat ik Peter alvast het nummer van de huisartsenpost liet opzoeken. Maar je herkent het vast: Zodra je naar de dokter gaat, ben je van je klachten af en voel je je weer zo'n aansteller. Dus om dat te voorkomen besloot ik mezelf vol te proppen met ibuprofen in de ijdele hoop dat het na een nachtje slapen over zou zijn.

Tja, dat was dus niet. Ik voelde de bui al hangen.

Huisarts bellen dan maar. Dat was ook nog een gedoe, want ik zat in Mijdrecht. Mijn eigen huisarts zit in Lelystad. Even dacht ik er over om dan gewoon maar naar Lelystad te rijden, maar aangezien ik van ellende mijn rechterbeen niet meer kon optillen was dat geen optie. Gelukkig kon ik direct bij de dokter van Peter terecht en nadat Peter van zijn werk weer terug naar huis was geracet om me te brengen, was die er snel uit: Blinde darm ontsteking.

Hup, naar de eerste hulp van het ziekenhuis in Woerden. (Ja echt, zo zie je nog iets van Nederland)

Mocht je het geluk hebben dat je je nog nooit bij de eerste hulp hebt hoeven melden: Je moet er altijd even wachten. En met even bedoel ik een uurtje of vier. Want eerst moest er natuurlijk bepaald worden of het echt wel een blinde darm ontsteking was.

Ik moest een half uur wachten. Ik kreeg een kamertje toegewezen. Ik moest een half uur wachten. Er werd bloed geprikt (door iemand die mijn arm gebruikte als dartbord). Ik moest een uur wachten. Er kwam een arts-assistente die me pijnigde. Ik moest een half uur wachten. Er kwam een arts langs, met de arts-assistente en nog een stel studenten die me nog eens pijnigde en hetzelfde constateerde. Ik moest een uur wachten. Iemand rolde me in een rolstoel naar radiologie waar een echo werd gemaakt en toch echt werd geconstateerd dat het dat darmpje was. Ik moest een half uur wachten. De arts-assistente kwam langs om nog eens te bevestigen dat het dat darmpje was en dat deze er toch echt uit moest.

En toen sloeg de paniek toe.

Ik was namelijk bang om geopereerd te worden. Als de dood om halverwege ergens wakker te worden. Dat ik een controlfreak ben en helemaal niks in de hand kan hebben als ik onder zeil ben, hielp ook niet mee. Daarbij heb ik een zware antipathie voor naalden en de gedachte dat er zo'n infuusnaald in mijn hand gestoken werd maakte me bij voorbaat al ellendig. Uiteindelijk viel het allemaal ontzettend mee, maar ja, dat wist ik vooraf natuurlijk niet.

Enfin, de operatie was een fluitje van een cent. Na een half uur was het gepiept en kwam ik weer bij op de verkoeverkamer. Zo stoned als een garnaal. Ik heb geen idee wat ze me gegeven hebben, maar het eerste wat ik dacht toen ik wakker werd was: "Oh hell yeah, dit is goed spul!" Met een dikke grijns lag ik op mijn gezicht tegen iedereen aan te zwammen. Op een gegeven moment hoorde ik twee zusters met elkaar praten: "Oh, die is stoned."

Toen vond ik dat nog leuk.

De misselijkheid die niet veel later toesloeg en me tot laat in de avond bakje na bakje deed volkotsen -ookal zat er niks in mijn maag- haalde de lol er wel vanaf. Dus besloot ik maar heel stilletjes met mijn ogen dicht te liggen duizelen. Niet zo gezellig voor Pa die langs kwam, maar zodra ik mijn ogen open deed, of mijn mond, kwam het kleine beetje gal dat ik weer verzameld had eruit.

Gelukkig werkten mijn hersens de volgende dag weer normaal en mocht ik naar huis. Toen moest ik herstellen. Drie dagen overal pijn omdat de lucht die ze in je pompen om er tijdens de operatie goed bij te kunnen een uitweg probeert te zoeken. Dan drie dagen continue misselijk zijn, gevolgd door nog eens vier dagen zo moe zijn dat douchen voelde als een marathon lopen. En nu ben ik op het punt beland dat de pijnstillers in de kast kunnen blijven, ik niet meer duizelig wordt nadat ik twee facebookposts heb gelezen en mijn buik weer normale proporties aan begint te nemen. Al met al viel het me vies tegen.

Maar goed, als we het van de positieve kant bekijken: Ik ga in ieder geval nooit meer last krijgen van mijn blinde darm.

0 reacties: