Bont, blauw, bebloedblaard... en zo blij als een kind

Een (heel) aantal maanden terug was ik al begonnen met het zoeken naar een nieuwe club om te sporten. Dat begon met een paar proeflessen Taekwondo, wat niks voor mij bleek te zijn. Daarna sudderde de zoektocht op een heel laag pitje door. Waarmee ik bedoel dat ik af en toe eens het internet afstruinde. Wat dus niet al te sportief is. Maar goed. Het kriebelde te erg. Dus hup! Niet Googlen. Gaan!

De voorkeur lag nog steeds bij karate, en de laatste stijl die ik beoefende, Kyokushin, stond daarbij op één. De dichtstbijzijnde club die die stijl gaf zat in een dorp tussen de drukste wegen van Nederland. De lessen waren tijdens spitsuur, op de meest drukke dagen van de week. Juist. Ik hoopte dat dat dus wel mee zou vallen. Helaas, de eerste poging tot een proefles viel al gruwelijk in het water door de vele files en hoewel de tweede poging lukte, ging dat gepaard met veel stress en zonder nog wat te kunnen eten. Het begon dus niet zo lekker.

De resultaat was aardig. Gemiddeld. Het karate was geweldig (dat was geen verassing), de club ok, de route en tijd abominabel. Ik moet toegeven dat ik op het verkeerde moment een les mee deed, aangezien beide leraren die dag niet aanwezig waren en driekwart van de club ziek op bed lag. Maar toch. Het voelde niet lekker. De mensen waren leuk, maar al met al woog het niet op tegen alle filedrama. Terug bij af.

Nou wist ik al dat er in Uithoorn een club zat. Wado karate. Voor de leek: Dit is een volledig andere stijl dan Kyokushin (Mocht je meer willen weten: Google is your friend.) Dat was voorkeur nummer twee, aangezien ik als zesjarig guppie daar mijn martial-arts carriere mee begon. Maar ik bleef afknappen op een foute foto op de site, tot ik maar besloot ik niet wist hoe het er was als ik het niet eens uitprobeerde.

En het was alsof ik thuis kwam. Een volwassen club, waarbij ik het gevoel heb dat ik nog veel kan leren. Op een fijne manier. Enthousiaste mensen. Goede uitleg. Na de eerste proefles op maandag stond ik te stuiteren van enthousiasme (tot de spierpijn toesloeg in ieder geval). Na de tweede proefles op de vrijdag nog steeds. Ik schreef me in. Zaterdag kocht ik een karatepak en handschoenen, waar ik de hele zaterdagavond en zondag verrukt naar heb lopen staren. Ik heb er nog net niet in geslapen. Gisteren mocht ik ze eindelijk echt gebruiken.

Zo blij als een kind.



Meer sportverhalen:

0 reacties: