Over het voortplanten van deze muts

5 jaar geleden schreef ik een gefrustreerde blog over het krijgen van kinderen. Of, in mijn geval, het gebrek aan de behoefte daaraan. Weinig mensen geloofden me toen. Ik was tenslotte nog jong en als mijn vriendinnen kinderen begonnen te krijgen, dat zouden die moedergevoelens ongetwijfeld gaan kriebelen. Je wilt niet weten hoe vaak ik de opmerking hoorde (en hoor): "Dat had ik ook altijd, totdat.." Ze de juiste man tegenkwamen. Hun vrienden kinderen kregen. De bliksem insloeg. Zoiets. Zelfs mensen waarvan ik nooit had verwacht dat ze aan kinderen zouden beginnen, blijken ineens zwanger.

Maar is er in die 5 jaar nu iets voor mij veranderd? Ja, wel iets. Ik kan me er namelijk echt niet meer druk over maken. Maar goed ook, anders blijf ik bezig. Nu ik de dertig heb aangetikt, wordt me steeds vaker gevraagd of ik kinderen heb, of wanneer ik er ga beginnen. Blijkbaar begin ik op de leeftijd te komen dat mensen het toch echt tijd vinden dat ik me voort ga planten (echt, waarom je nog meer van die mutsen als mij in de wereld zou willen hebben is mij een raadsel, maar blijkbaar is daar behoefte aan).

Ondertussen is de vriendengroep uitgebreid met 2 kleintjes. De prachtige meid van Bella die al twee is en het vorig jaar geboren prinsje van Erwin en Max. Ook Zusje krijgt binnenkort een uitbreiding van het gezinnetje. Lief? Jazeker. Zijn ze welkom bij onze afspraken? Absoluut. Wil ik op de hoogte blijven van het wel en wee van de spruiten? Duh! Maar zorgen ze ervoor dat het bij mij begint te kriebelen? Absoluut niet. Tijdens een kraambezoekje werd me eens ongelovig gevraagd: "Krijg je hier nou echt geen kriebels van??" Nope. Juist het tegenovergestelde. De voorbereidingen van de baby shower waar ik binnenkort aan deelneem alleen al zorgen ervoor dat mijn baarmoeder op slot schiet.

Veelgestelde vraag is dan ook: "En dat vindt je vriend geen probleem?" Tja, in alle eerlijkheid is het enige waar ik me wel eens druk over heb gemaakt. Niet dat ik daardoor van gedachten zou veranderen, maar het is wel even handig om te weten voordat je grote stappen samen neemt. Toen Peter en ik serieus werden heb ik meteen maar even gevraagd of hij wel besefte dat de kans groot was dat hij nooit kinderen met mij zou krijgen. Meteen maar even alle misverstanden de wereld uit helpen. "Ik heb liever jou dan een kind." Oftewel... Nee, dat vindt hij geen probleem.

Over nog eens vijf jaar begin ik over mijn hoogtepunt heen te raken. Mocht mijn blog tegen die tijd nog bestaan (ik ben al zes jaar bezig, dus dat moet wel haalbaar zijn zou je zeggen) zal ik er nog wel eens een blog aan wijden. Wellicht dat ik tegen die tijd van gedachten ben veranderd. Misschien ook niet. Wedden dat dan de meest gehoorde opmerking is: "Je moet nu wel opschieten!"?


Meer kinder- en vrouwendingen:
- Over kinderen krijgen
- Wat er gebeurt als Nono op Junioren past
- Over op hol geslagen hormonen en boze baarmoeders

0 reacties: