Zijden bruiloft

6 januari 2011. Ondertussen al weer 4 jaar geleden. Nog steeds een dag waar ik bewust bij stil sta. Want hoewel er elke dag wel een momentje is dat ik aan Pat denk -ik hoor een nummer op de radio, of zie iets op tv-, is het leven gewoon verder gegaan. Er zijn nog moeilijke momenten, maar uiteindelijk heeft het leven weer zijn normale ritme opgepakt. Herinneringen zakken langzaam maar zeker weg in de dagelijkse sleur. En dat wil ik niet. Ik wil ze houden.

Dus voor 6 januari neem ik vrij, en ga ik uitwaaien en warme chocolademelk met slagroom drinken in dat ene tentje in Harderwijk. Met de borrelmix natuurlijk. Niet met de intentie om in mijn uppie zielig te zijn. Die dagen heb ik de rest van het jaar nog vaak genoeg, ook al schrijf ik er niet meer zo vaak over. Het gevoel verandert niet echt, dus waarom in herhaling vallen? Dus nee, ik wil de herinneringen aan die mooie dag niet tekort doen door te lopen sippen. Bovendien heb ik dat in de periode ervoor meestal al zodanig gedaan dat de ellende op is.

Het is een dag waarop ik alle mooie momenten de revue laat passeren terwijl ik door "onze" stad loop, waarop ik me voor kan stellen dat Pat voor me zit, genietend van zijn kop thee en de schaal met hapjes tussen ons in, terwijl ik hem op de hoogte breng van alle dingen die er in mijn leven gebeuren. Waarna ik naar huis ga en hetzelfde kook als op de dag dat ik hem ten huwelijk vroeg. Een dag waarop ik alle kleine dingetjes naar boven haal die alleen van ons waren, die hij bij niemand anders deed. Het is een dag waarbij hij weer even mijn onverdeelde aandacht heeft en hij de nummer één is van mijn wereld. De volgende dag begint het normale leven weer, maar nu even niet.
 
Daar zijn deze dagen voor, om ervoor te zorgen dat ook de dagelijkse kleine dingetjes die van Pat mijn Pat maakte niet vergeten worden.


0 reacties: