Mevrouw Kwakkel

Iedereen om me heen is ziek. De griep grijpt om zich heen, collega's liggen wekenlang als hoopjes ellende op bed, de blafhoest en sproeinies zijn nieuwe vormen van communicatie. Ik heb nergens last van. Virusjes lijken geen vat op me te hebben. Op de twee traditionele verkoudheden in het jaar na (één in de periode tussen winter en lente en één tussen zomer en herfst) fiets ik er allemaal lekker tussendoor.

Ontstekingen daarentegen zijn een ander verhaal. Wat dat betreft loop ik al een jaar te kwakkelen als een gek. Het begon met de blaasontsteking in New York. Die was na een week weer weg, maar de blaas en bijbehorende urineweggetjes kwamen die klap niet helemaal te boven. Om de haverklap liepen ze te zeuren. Helemaal ontsteken deden ze niet, maar zodra er ook maar iets te weinig werd gedronken of de kou erop sloeg, werden ze boos.

Opeens kreeg ik ook rare rode plekken op mijn heupen en ribben, waar ik geen last van had maar die er natuurlijk niet horen te zitten. Waarschijnlijk was dat een voorbode, want niet veel later stak die blindedarmonsteking zijn kop op, nog geen twee weken later gevolgd door een nieuwe full-blown blaasontsteking.

Mijn lijf  kwakkelde al een tijdje, maar dat was af en toe. Tussen het gekwakkel door ging het goed. Maar na al die ontstekingen, een operatie, een desastreuze narcose en een bak antibiotica is mijn lijf er helemaal klaar mee.

Ik ben niet ziek. Niet echt. Maar ik kwakkel non-stop. Ik ben moe, de hele tijd. Mijn lijf kan niks meer hebben. Waar ik een jaar geleden nog 2 tot 3 keer in de week kon sporten, lukt dat nu maximaal één keer in de week en die anderhalve uur karate moet op halve kracht omdat het anders na een half uur warming-up zwart wordt voor mijn ogen. Daarna heb ik een halve week spierpijn en lig ik op apegapen. Mijn eetlust is verdwenen. Als ik eenmaal eet gaat het er allemaal prima in, maar ik heb zelden nog echt honger. Oftewel, er gaat ook een stuk minder energie in dan anders en dat helpt ook niet. Ook mijn blaas vindt me nog steeds niet aardig.

Zelfs nu ik het zo opschrijf voel ik me een aansteller. Wat raar is, want moe is moe en gaar is gaar en ik voel wat ik voel en ik voel me moe en gaar. En toch... ik kan toch alles? Maar daar zit nu net de crux. Ik kón alles. Alleen nu even niet. Nu is mijn max anderhalf uur per week halfslachtig karate. En dat is pijnlijk.

Dus voorlopig prop ik me vol met extra vitamientjes en cranberry-pillen, hydrateer ik me een waterhoofd, eet ik gezond en probeer ik me er vooral niet druk over te maken dat ik meer wil doen dan ik aankan. Laat dat laatste nou het het moeilijkste zijn. 

Al dat gekwakkel... ik ben er wel een beetje klaar mee.


Meer lijf-ellende:
- Over Noortje in het ziekenhuis en de verdwenen blinde darm
- Slaande ruzie over ochtend-urine
- Ziek, zwak en misselijk

2 reacties:

Sylvia zei

Hmm, dat kwakkelen ken ik en natuurlijk vooral op de momenten dat het totaal niet uitkomt. Sterkte!

Noortje Merks zei

Dank je Sylvia! Inderdaad altijd op de verkeerde momenten. Ik hoop maar gewoon dat het een winterdip is...