En zo vervloek je jezelf

De griep grijpt om zich heen, collega's liggen wekenlang als hoopjes ellende op bed, de blafhoest en sproeinies zijn nieuwe vormen van communicatie. Ik heb nergens last van. 
 Ik moet dat gewoon niet doen. Zeggen dat de griepjes me overslaan. Dat is dom, want zoiets hardop zeggen is de boel vervloeken. Maar goed, ik deed het toch en hoewel hij kwam met een vertraging, uiteindelijk sloeg die vloek me toch om mijn oren.

Vorige week was ik ziek. Ik wil het geen griep noemen, want ik heb het idee dat je met griep non-stop op en rond de plee hangt om het beetje wat je eet er aan een willekeurige kant weer uit te werken. Dat was niet het geval. Maar ik had het te warm en dan te koud, mijn hele lijf deed pijn, ik was duizelig en rochelde de longen uit mijn lijf.

Uiteraard probeerde ik aan het begin van de week nog te werken, zij het vanuit huis. Tenslotte vond ik dat ik geen griep had en met een verkoudheid kan je best werken. Dat ik om het half uur even moest gaan liggen omdat ik anders het verschil niet meer kon zien tussen Facebook en de website die ik aan het testen was, negeerde ik voor het gemak. Tot een collega me een virtuele schop gaf. "its not like we're working on world peace or something like that :P".

Ah. Ja. Daar had hij een punt.

De rest van de week lag de werklaptop onaangeroerd op tafel en ik als een verlept plantje op de bank Netflix leeg te kijken. Zaterdag was ik gelukkig weer enigzins in het land der levenden zodat ik toch mijn opwachting bij Elfia kon maken (een blog hierover volgt), maar na een paar uurtjes stond ik te trillen op mijn benen. Ook nu nog klinkt mijn hoest alsof hij hoort bij een iemand die dertig jaar lang een pakje zware shag per dag gerookt heeft en verlangt mijn lijf naar mijn bedje, zelfs al komt het daar net vandaan.
Ik heb nergens last van. 
Uhu. En daarom moet je nooit dat soort uitspraken doen...


Meer zieke ikjes:
- Mevrouw Kwakkel
- Over Noortje in het ziekenhuis en de verdwenen blinde darm
- Slaande ruzie over ochtend-urine

0 reacties: