Plons! Just keep swimming

Mijn hart gaat als een gek tekeer. Door mijn bril zie ik de instructeur terwijl hij de laatste dingen uitlegt, zijn stem klinkt dof door de dikke kap. Krampachtig druk in mij vingers op mijn bril en kruis ik mijn voeten. Mijn billen hangen ver over het randje. Te ver. Die enorme tank op mijn rug doet zijn best om me naar beneden te trekken. Zweet stroomt langs mijn rug.

"Klaar?" Ik knik, probeer diep in te ademen en kom tot de ontdekking dat dat niet lukt. Een moment van paniek, totdat ik me realiseer dat ik door mijn mond moet ademen. Diepe ademteug. En nog één. Ok, klaar. En ik gooi mezelf achterover de boot af.

Plons!

Op het moment dat mijn lijf verdwijnt in de Vinkeveense plassen en het heerlijke koele water mijn pak in loopt, zijn de hartkloppingen weg en laat ik mezelf even ontspannen op het water dobberen voor ik ruimte maakt voor Peter.

Zo begint de introductie in het duiken. Met heel veel enthousiasme en hartkloppingen.

Eerste keer onder water worden een paar oefeningetjes gedaan. Natuurlijk nog zonder enig idee hoe ik moet blijven drijven, stuiter ik als een extatische pingpongbal door het water. Goh, dat duiken is toch een stuk zwaarder dan het lijkt.

Tweede keer een stukje zwemmen gaat al een beetje beter. Ineens zie ik daar, tussen de plantjes, een kreeftje. Hij wuift me toe met zijn voelsprieten, rood met wit in het groenige water. Voorzichtig blijf ik hangen en zweef wat dichterbij. Het beestje schrikt van een onverwachte beweging en schiet verrassend snel de beplanting in. Grijnzen van oor tot oor met een bril en ademautomaat blijkt helemaal niet zo moeilijk.

Nog een laatste stukje zwemmen voordat we eruit gaan. De instructeur geef een teken: Terug zwemmen naar de boot. En weg ben ik, in de veronderstelling dat ik precies wist waar de boot lag. (Kennen jullie mijn legendarische richtingsgevoel nog? Juist...) Dus daar zwem ik, betoverd door het licht dat in straaltjes door het water valt en het gras dat me toe wappert. Tot ik ineens bij een afdaling kom. Dezelfde afdeling waar de we vorige oefening gedaan hebben en die toch echt niet in de buurt van de boot zit. Even drijf ik besluiteloos rond, dan verschijnt de instructeur naast me en wijst me de goede kant op. Eenmaal boven word ik hartelijk uitgelachen.

Met stralende ogen, een brede glimlach en haar als een pleeborstel keren we terug naar de kant om na te praten en wanneer de vermoeidheid (en honger!) inslaat als een moker, gaan we terug naar huis.

Het zal je niet verbazen als ik vertel dat we over een paar uur weer gaan, officieel startend met onze allereerste duikcursus: Padi Open Water Diver!



Meer hobbies:
- Bont, blauw, bloedbeblaard... en zo blij als een kind
- Over blauwe plekken
- Hardlopen is niet sexy

1 reacties:

Kees Fransen zei

Geweldige sport :-)