Op de culturele tour: Heel veel zingen

A capella...

Na weken plannen was het zo ver: Zusje en ik hadden eindelijk een dag gepland waarop we naar de bioscoop zouden gaan. Nog steeds voor haar verjaardag. In april. Ze was al bijna weer jarig. Enfin, de dag was gepland. Toen kwam het moeilijke vraagstuk. Want welke film wordt het? Een rampenfilm met The Rock (daar zouden we dat rampengeneuzel wel voor over hebben :)) of een echte chickflick. Het werd de laatste en zo eindigden we bij Pitch Perfect 2.

Pitch Perfect 2 is, je zou het niet verwachten, het vervolg van Pitch Perfect. De hoofdpersonen zitten ondertussen in hun laatste jaar en nog steeds actief in hun a capella zanggroep, met groot succes. Tot het grandioos mis gaat... tijdens een optreden voor de president. De groep wordt opgeheven. Ze hebben nog maar één kans om het goed te maken, door te winnen op het wereldkampioenschap. Daarvoor moeten ze alleen wel de steengoede Duitse favorieten verslaan.

Ik vond het eerste deel al leuk. Laten we eerlijk zijn, beide films hebben niks om het lijf. Het zijn heerlijke pretentieloze films met flauwe grappen, tenenkrommende momentjes en aanstekelijke liedjes, overgoten met een feel good sausje. Om eerlijk te zijn vond ik deel twee nog leuker dan het eerste deel. Geen introductie van karakters, dat komt vanzelf wel. Geen lange inleidingen. Gewoon meteen, hup, gaan met die banaan. Oh, en geen projectielkotsen. Ook een pluspunt.

Er was voor mij maar één dingetje wat me irriteerde en wat tegelijkertijd vreselijk op mijn lachspieren werkte. Want hadden die Duitser nu echt zo überfout accentje moeten hebben?

...en live in concert.

En meteen al de volgende dag ging ik verder met leuke liedjes.

Jawel. Mijn allereerste echte concert. Ja echt, ik was hiervoor nog nooit naar een concert geweest. Ik ben nooit echt fan geweest van een band of zanger -uitgezonderd natuurlijk van Michael Jackson, maar toen was ik nog te klein- en een concert is toch voor echte fans? Peter dacht daar anders over en dus gingen we op zoek naar iets leuks. Dat werd Maroon V in de Ziggodome.

Ik was een beetje huiverig. Ik bedoel, ik vind ze leuke liedjes maken, maar had ik daar als gelegenheidsmeezinger wel iets te zoeken? Nou... ja dus. Een leuke show, geweldig geluid en ik kon heerlijk en ongegeneerd keihard alle nummers meebléren (ik kende ze ook serieus allemaal. Ik was ook verbaasd).

Daarnaast was het kijken naar andere mensen net zo erg genieten. De complete familie voor ons die tot en met de brave pa alles kon meezingen, de man naast me die met zijn dochter was meegekomen en supergrappig helemaal los ging en niet te vergeten de man aan mijn andere kant die enthousiast aan het wiebelen was op wat hij dacht dat de maat was.

Dit is voor herhaling vatbaar.


Meer culturele bezigheden:
Op de culturele tour: Buurmannen en WTF??-dansjes
Op de culturele tour: Ietwat beledigd
Op de culturele toer: Til the fat lady sings

0 reacties: