De mens als plantje

Een klein gedeelte van de mensen, zoals ook een klein gedeelte van het plantleven, heeft geen wortels. Ze verplaatsen zich zonder moeite en als ze een leuk plekje gevonden hebben, graven ze hoogstens een kuiltje zodat ze niet omvallen. Dreigen ze toch om te vallen of hebben ze niet genoeg voedingstoffen, schuiven ze gewoon door naar een andere plaats en gedijen ze evengoed verder.

Sommige plantjes kan je prima verpotten. Ze hebben dan wel een lekkere kluit worteltjes, maar die zitten niet zo vast en als je ze ergens anders neerzet, groeien ze net zo makkelijk verder. Peter is zo'n plantje. Zijn worteltjes laten makkelijk los en graven zich op een andere locatie net zo makkelijk weer in.

Aan de andere kan van het spectrum heb je dan weer de plantjes zoals Zusje. Die zitten vast. Echt vast. Die willen helemaal niet op vakantie, ook niet als de hele familie mee komt en de eigen kussens en dekbedden ook worden ingeladen. Nee, zelfs niet als die vakantie drie dorpen verderop plaatsvindt. Dan krijgen ze heimwee. Het zijn de plantjes die je nog zo liefdevol kan verplaatsen en verzorgen, maar zodra je ze ontwortelt zijn ze verloren.

Anderen zijn nog niet zo erg als Zusje, maar hebben hun worteltjes wel stevig de grond in geboord. Je kan ze zonder moeite tijdelijk van hun plek afhalen, maar uiteindelijk willen ze wel weer terug naar het gat waar je ze uit hebt gehaald. Verplaatsen kan wel, maar dat moet geleidelijk gebeuren, worteltjes moeten stukje bij beetje worden voorbereid en losgeweekt en ze moeten langzaam wennen aan de nieuwe omgeving. En dan nog zal die boom uit algehele paniek spontaan al zijn blaadjes laten vallen. Eenmaal verplaatst en gewend schieten die wortels weer de grond in met de intentie om nooit meer los te laten.

Ik ben die laatste boom.

Verhuizen is voor mij dan ook een drama. Je zou zeggen dat ik in de anderhalf jaar dat het huis te koop stond wel heb kunnen wennen aan het idee, maar niks is minder waar. Dat is net zoiets als tegen die boom zeggen: "Volgend jaar heb jij een grotere pot nodig." Ok. Leuk. Dat zien we dan wel. Je wordt er niet op voorbereid dat het lostrekken van die wortels pijn doet. Dat merk je pas wanneer je begint met het uitgraven. Dus nadat ik de eerste twee dagen na het tekenen van de koopakte dolenthousiast met mijn blaadjes stond te schudden, realiseerde ik me dat ik serieus mijn huis uit moest. Mijn plekje. Weg. Al die herinneringen. Weg. Complete hysterie. (Vraag maar aan Peter, ik overdrijf niet.) Deze boom liet ineens al haar blaadjes vallen.

We zijn nu bezig om me langzaam maar zeker te ontwortelen. Niet in een klap alles weg, maar kamer voor kamer. Meubelstuk voor meubelstuk. Het gaat me te snel. Het gaat me niet snel genoeg. En de gedachte aan die laatste dag, dat ik de sleutels moet overhandigen aan de nieuwe eigenaar.... 

Ik blijf de komende tijd een hele kale boom.


Meer over verhuizen:

0 reacties: