Over een gillende keukenmeid

"Je weet nu wat je kan doen he?"

Peter zit op de bank. Ik hang met mijn hoofd in de wasbak van de keuken, mijn oren te druppelen.

"Huh?"

Peter laat zich niet uit het veld slaan en draait zich naar me toe.

"Waar je al heel lang over praat? Wat je heel graag wil hebben?"

De druppels in mijn oor kriebelen. Kippenvel kruipt mijn nek in.

"He? Ik snap hem niet. Wat?"

Maar zo makkelijk kom ik er niet van af.

"Je weet wel. Wat je meteen zou doen zodra we niet meer tussen huizen hoefden te wisselen?"

Ik raak lichtelijk geïrriteerd. Ik weet het namelijk niet. Bovendien heb ik net het ene oor leeggeschud en ben ik nu bezig met het andere. Die kriebelt nog erger.

"Gast, waar heb je het over?? Zeg nou gew..."

Ineens gaat er een lichtje aan en weet ik precies waar hij het over heeft. Heel even blijft het stil. Dan krijs ik als een overenthousiaste One Direction fan, nog steeds vanuit die wasbak:

"A BUNNYYYYY!!!!!!"

In seconden heb ik het tweede oor geleegd en sta ik bij de bank, met grote ogen en een duffe grijns.

"I CAN HAVE A BUNNY! A BUNNY, A BUNNY, A BUNNY!"

Zo blij als een kind.

Ineens lijkt dat korte maandje veel te lang.


Meer beestjes:
- Een monster ter logeren
- Dag lieve Bloempje
- Het baasje... volgens het beestje

0 reacties: