Keuzestress

Mijn vingers hangen boven het toetsenbord. De eerste paar letters worden aangeslagen. Ik staar een paar minuten naar die paar letters en verwijder ze dan weer. Weer begin ik aan een onderwerp en ook daar kom ik niet verder dan één halfslachtige zin. Met een geërgerde zucht leg ik mijn hoofd op het toetsenbord, wat een heel interessante lettercombinatie oplevert, maar helaas niet boeiend genoeg om een heel blog aan te wijden.

Het is niet dat ik niks heb om over te schrijven. In tegendeel zelfs. Te veel! Ik wil schrijven over de toffe dingen die ik doe op het werk, of de sfeer daar, over mijn pitstop op de parkeerplaats van de Albert Heijn, het hele huisje kijken-kopen-inrichten geneuzel (en dan nóg drie blogs daarover), mijn zombie apocalyps-teams en nog een hele rits aan andere kleinere onderwerpen. Ik kan gewoon niet kiezen! Neem daarbij een gebrek aan focus (want te veel leuke dingen en mijn hoofd ontploft) en een zinnig blogje is ver te zoeken.

Nu waagde ik dus weer een nieuwe poging. Maar wederom, zodra mijn blogprogramma open stond, sprongen alle leuke onderwerpen weer op een enorme grote hoop. Ik staarde er een tijdje naar, een wanhopige uitdrukking op mijn gezicht. Even dacht ik er nog aan om de warboel deze keer ook serieus te ontrafelen, maar na een tijdje besloot ik me maar van die stapel af te wenden en weg te lopen.

Dus tja... nu moeten jullie het hier mee doen. Met een nikszeggend blogje. Over keuzestress.


Meer over bloggen:
- Over de naïviteit van privacy
- Over de verslaafde digitale doos

0 reacties: