Over redders van ijsjes en auto's

Maandag een tijdje terug reed ik naar huis. Nou doe ik dat wel vaker -vijf keer per week om precies te zijn- dus dat is niet echt noemenswaardig. Ik stopte bij de Albert Heijn voor wat boodschapjes, ook geen uitzonderlijke activiteit, waarna ik weer instapte om mijn weg naar huis te vervolgen. Niks bijzonders zover. De sleutel draaide in het contact, de lampjes begonnen te branden...

(Verdorie Noor, Get to the point!)

...en er gebeurde helemaal niks. Nou ja, niet helemaal niks. De wijzertjes van mijn kilometerteller en benzinemeter begonnen te trillen als gek, klinkend als een skelet dat door elkaar werd gerammeld. Lijkt me overbodig om te zeggen dat dit niet de normale gang van zaken is, maar toch even voor de duidelijkheid: Dat is dus niet de normale reactie van mijn auto.

Daar sta je dan. Gelukkig netjes op een parkeerplaats dicht bij huis en niet ergens langs de snelweg. Jammer genoeg net op de dag dat de Mars-ijsjes in de bonus waren en er dus twee pakken naast me lagen.  

Ik maakte me nog nergens druk om. Tenslotte had ik mijn autootje altijd bij de officiële dealer laten onderhouden en had ik daarom Ford-assistance. Nummertje stond in mijn telefoon, even bellen, zo gepiept. Dacht ik. 

Want mevrouw aan de andere kant van de lijn kon mijn contract niet vinden. Nou wist ik dat ik een beetje te laat was met een beurt, maar zo lang geleden dat ik helemaal het systeem was uitgeschreven ook weer niet. Maar helaas. Niet in het systeem is niet helpen.

Ik begon mijn ijsjes een beetje zielig te vinden. Nog niet te spreken over mijzelf en mijn autootje.

De volgende twee telefoontjes (ik was zo blij dat mijn batterij voor de verandering eens volledig was opgeladen!) gingen respectievelijk naar Peter (aka The Saviour of Frozen Mars Bars) en naar de ANWB. De eerste kwam me behoeden voor ijsvlekken in mijn bekleding. De tweede wilde me met alle liefde komen helpen, maar dan moest ik wel lid worden. Dat lag in de lijn van verwachting. En oh ja, omdat ik meteen nu hulp nodig had, moesten er wel administratiekosten in rekening gebracht worden.

Tja. Administratiekosten. Die zijn 6 euro bij verkeersboetes, 25 euro als je je wilt inschrijven bij een sportschool. Hoeveel kon dat nou eenmaal zijn? 

150 EURO?? WAT???

Nadat ik klaar was met hyperventileren en had gecontroleerd of mijn hart nog op de juiste manier werkte, accepteerde ik dat maar (anders had ik tenslotte nog op die parkeerplaats gestaan). De plek des onheils werd genoteerd en binnen zestig minuten zou de monteur bij me aankomen.

Hun zestig minuten duurde twintig minuten langer dan die van mij en vijfenveertig minuten langer dan mijn blaas leuk vond, maar uiteindelijk stond er een hele vriendelijke meneer (aka The Bringer of New Accus) met zijn gele busje naast mijn auto. Deze constateerde redelijk snel dat de accu dood was (als in DOOD, met hoofdletters). Of ik die meteen wilde vervangen of dat hij hem alleen een schop zou geven zodat ik naar huis kon rijden en dan daar stil kon blijven staan. Nou eh... wat denk je zelf?

Binnen een paar minuten zat er een nieuwe accu in en werden de broodnodige vloeistoffen bijgevuld ("U moet zeker binnenkort een beurt hebben?" Eh, die moet ik nog inplannen, ik ben iets te laat. "Dan moet u dat maar snel doen, alles zit onder het minimum." Oepsie.) en kon ik eindelijk naar de wc, eh... naar huis. Waar een stel heerlijke ijsjes op me lagen te wachten. (Thuis dan he. Niet op de wc. Even voor de duidelijkheid).

Eind goed, al goed.


Meer over het autootje:


0 reacties: