Een blik in mijn verleden

Het was druk in de bus.

Voordat ik verder ga: Openbaar vervoer en ik zijn geen vriendjes. Vooral de bus heeft een hekel aan mij. Nou ja, mijn evenwichtsorgaan. Maar als je in Mijdrecht woont, een teamuitje hebt in Amsterdam en tegelijkertijd als de dood bent om je met je auto te begeven in dat Amsterdamse verkeer, dan is die bus helaas onvermijdelijk.

Dus ik zat ook eens in de bus. Samen met 2 keer zoveel mensen als dat er zitplaatsen waren, dus het was (iets te) warm en (iets te) gezellig. Drie meiden stonden naast mijn zitplaats. Ook als dat niet het geval was geweest had ik makkelijk mee kunnen luisteren. Want dit waren niet zomaar meisjes. Nee, dit waren tienermeisjes.

Het is een apart soort mens, zo'n tienermeisje. Alleen zijn ze nog wel te pruimen, maar zodra je er meer bij elkaar zet... drama. Niet dat ik dat vind. Nou ja, dat vind ik natuurlijk wel, maar dat bedoelde ik niet. Dan maken ze zelf een drama. Van alles.

De Brutale trok alle aandacht naar zich toe. Ze sprong er duidelijk uit: Zwart petje achterstevoren op haar lange steile haren, net iets te veel eyeliner en een houding die de rest van de bus vertelde dat het haar niks interesseerde wat ze van haar dachten. Ze praatte net ietsje te hard, met een iets te overdreven Amsterdams accent, doorspekt met "Tssss" en "OwMaiGawd" en alles was overgoten met een geïrriteerde verveeldheid die alleen pubers tentoon kunnen stellen.

"Hij appte me gewoon he! Tssss, ja hoe durft ie. Ik bedoel, OwMaiGawd, ik hoef hem niet meer. Tsss." Haar telefoon gaat over. Ze rolt met haar ogen en slaakt een diepe zucht. Als geïrriteerde verveeldheid tastbaar was geweest, dan had het als een olifant in de bus gestaan. Als ze opneemt, is haar accent verdwenen. "Hoi mam. Ja, we zijn op weg. Nee hoor, ik rij met de vader van een klasgenootje mee. Ja, is goed. Ok. Doei!" Korte pauze. "OwMaiGawd, ze belt ook al-tijd. Tsss, so irritant! Maar anyway..."

Heel even erger ik me mateloos. Heel even denk ik, als de oude muts die ik toch echt begin te worden: "Vroeger waren we niet zo irritant." Maar dan denk ik terug aan het tienermeisje dat ik ooit was. En ik zie mezelf daar staan. Met mijn vriendinnen. Iets te hard praten, met een hard accentje want dat was stoer. Stoer was goed, het was belangrijk om stoer te zijn. Onzeker tot op het bot, wilden we iedereen laten weten dat het ons niks interesseerde wat ze van ons vonden, zolang we maar opvielen, en ze ons stoer vonden. Geïrriteerde verveeldheid was ons handelsmerk, tenzij we een reden hadden om uit te barsten in onbedaarlijke giechelbuien. Ik wás dat meisje.

De rest van de busreis luister ik naar mezelf, met een glimlach rond mijn lippen.


Meer ietwat confronterende zelfreflectie:
- Tiepje??
- Over het wel of niet zijn van een preutse trut
- Slaande ruzie over ochtendurine

0 reacties: