Het ochtendritueel van twee wollige monsters


Het is ochtend en het mens komt beneden.

Tika kijkt op en hangt meteen vol in de tralies. "Eruit! Eruit! Eruit! Ik wil eruit!"

Balou blijft onverstoord zijn kont wassen. "Huh? Oh! Mens! Eten!" Hij hobbelt het hok door. "Eten? Eten? Eten?"

Het blijkt het verkeerde mens te zijn. Het mens zonder eten.

"Eten? Geen eten?" Balou blijft even beteuterd voor de ingang zitten. "Ja, maar... ik wil eten! Ik ga eten zoeken!" Vervolgens schoffelt hij het hele hok om in zijn zoektocht naar wat hij eetbaar vindt. Hierbij moet opgemerkt worden dat er nog voer in zijn bakje zit, het hok vol ligt met hooi en dat de knabbelmaiskolf nog maar half is opgegeten. Maar dat telt natuurlijk niet.

Tika maalt niet om dat eten. Ook niet om dat mens. Tika wil er uit. Nu! Maar het eerste mens heeft geen eten en moet zo werken, dus eruit is ook geen optie. "DAN NIET!" Dan gaat ze toch lekker dat hok rond crossen? 

Het andere mens komt beneden. Het mens met het piepstemmetje en het ochtendsnackje. Balou is ondertussen weer vergeten wat ie aan het doen was en is nu zijn achterpoot aan het schoonmaken. "Huh? Oh! Mens! Eten!" Hij hobbelt het hok door. "Eten? Eten? Eten?"

Tika heeft de tijd tussen de mensen overbrugd met het uitvoeren van haar tot nu toe vruchteloze ontsnappingsplan: Het doorknagen van de tralies. "Eruit! Eruit! Eruit! Ik wil erui-hui-huit!" Ze zet haar poging kracht bij door even flink aan het ijzerwerk te rammelen.

Het mens komt voor het hok zitten en doen het open. Meteen hangen er twee koppies over de rand. Een op zoek naar het eten, de andere naar een weg eruit. Dat laatste lukt niet -er zit tenslotte een mens in de weg- dus er wordt genoegen genomen met een stukje hard brood. Deftig wordt het aangenomen en ter plekke netjes opgepeuzeld.

Balou krijgt wel waar hij op hoopte: "ETEN!" Vol enthousiasme rukte hij de delicatesse naar zich toe en rent er het hele hok mee door. "Eten, eten, eten! Kijk, kijk! Ik heb eten!" Ergens onderweg verliest hij het stukje brood, waar hij pas achter komt als hij eindelijk stil staat. "Eten? Geen eten? Hé, het mens! Eten!" Waarna hij weer met zijn kop over de rand gaat hangen om zijn stukje in ontvangst te nemen. 

Intussen is Tika klaar en heeft ze het verloren stukje hemel van Balou ontdekt. Het mens plukt het stukje tussen haar tandjes vandaan en geeft het weer aan Balou. "Eten!" Hij doet nog een keer zijn vreugderondje. Deze keer heeft hij aan het eind nog steeds zijn broodje vast. Vol overgave stouwt hij het naar binnen.

Heel even blijven ze rustig. Ze zoeken nog even rond naar eventuele naar beneden gevallen restjes en komen dan tot de conclusie dat het op is. Ze huppelen naar de ingang die inmiddels weer is gesloten is, steken hun neusjes tussen de spijlen door en kijken het mens aan.

"Dus... Eruit?"


Meer beestjes:

0 reacties: