In de sportschool: BodyCombat

Dames en heren, welkom bij deze allereerste aflevering van "In de sportschool". In deze fascinerende documentaire nemen wij elke week een kijkje in een van de meest intrigerende omgevingen ter wereld: De Sportschool. Hier observeren wij het gedrag van de sportschoolgangers en geven we een zeldzame kijk op hun leven in hun natuurlijke habitat.

We starten deze serie met een les BodyCombat. We hebben ons verdekt opgesteld achter de langs de kant opgestapelde steps. De lucht is warm en vochtig ondanks dat het openstaande raam koude lucht van buiten meevoert, de vloer is bedruppelt met het zweet van de voorgaande les.

Op het moment dat de deur van het lokaal opengaat stromen de Combatters naar binnen, geen rekening houdend met de mensen uit de voorgaande les die de ruimte willen verlaten. Hier geldt het recht van de sterkste, degene die het snelst is, het sterkst, het sluwst, krijgt de beste plek. Nieuwelingen dralen ietwat verdwaasd achteraan en eindigen op de minst begeerde plekken: Vol in het onflatterende tl-licht, pontificaal voor de onvergevende spiegel, buiten bereik van de koele lucht die het rode hoofd zouden kunnen verminderen.

Al direct vormen er groepjes. De hard-core sporters zijn makkelijk te herkennen. Ze zijn nog warm en bezweet van de les of de fitness-sessie die ze voor dit uur gevolgd hebben. Aan hun handen hebben ze de voorgeschreven boxhandschoentjes, ondanks dat ze alleen maar lucht zullen raken. Ze klieken samen. Andere Combatters die ze kennen vanuit andere lessen krijgen een koel knikje ter erkenning. Anderen, de nieuwelingen of de enkeling die het durft om maar één keer in de week een groepsles te volgen, worden vanuit hun ooghoeken aan een grondige inspectie onderworpen. Ongeacht het figuur van de geïnspecteerde is het resultaat altijd hetzelfde: Ze wordt nauwgezet genegeerd.

In het midden van de zaal staat het enige mannetje. Tussen deze groep vrolijk uitgedoste vrouwtjes valt hij direct op in zijn sobere zwarte outfit. Men zou kunnen concluderen dat hij hier aanwezig is om vrouwtjes op te pikken, maar een nadere inspectie wijst dit van de hand. Hij lijkt ongemakkelijk, verlegen. Bovendien zijn Combatter vrouwtjes geen geschikt versiermateriaal. Niet tijdens de les. Ze zijn opgefokt, agressief, klaar om klappen uit te delen aan hun denkbeeldige tegenstanders. Misschien dat ze in het dagelijks leven lief en meegaand zijn, nu is daar niks van te merken.

De les begint. De stampende klanken rollen door de zaal en het collectief komt in beweging. Het Alfa-vrouwtje staat op het podium, de rest van de zaal volgt nauwgezet haar bewegingen. Binnen enkele minuten beginnen de Combatters te stomen, de eerste rode hoofden worden al gespot. Alle gezichten hebben een verbeten uitdrukking, in opperste concentratie werken ze ze de routine af.

Behalve de nieuwelingen. Simpelere oefeningen gaan ze nog goed af, bij het begin van een nieuwe toevoeging aan de serie of de overgang naar een andere staan ze even verward te kijken voordat ze het ritme weer oppakken. Later in de les, wanneer de oefeningen moeilijker worden en het lichaam vermoeider en ongecoördineerder, staan ze verdwaasd rechtop, met af en toe een vertwijfeld pasje links of rechts tot ze het ritme weer te pakken hebben. Maar er wordt niet opgegeven. Niet in deze les.

De temperatuur in de ruimte stijgt naarmate de les volgt. Het Alfa-vrouwtje begint langzaam haar gezag te verliezen. Haar aanwijzingen, luid en duidelijk gegeven door haar headset, worden niet meer opgevolgd: "Jab links, links, links. Links. LINKS. MET LINKS." Het aangesproken vrouwtje blijft met een glazige blik rechts stoten. Wanneer een nieuwe reeks oefeningen wordt aangekondigd -"Muay Thai mensen, COME OOOONNN!!"- worden er woedende blikken in haar richting geworpen. Toch wordt er niet gerebelleerd. Hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, iedereen is hier vrijwillig.

Langzaam loopt de les op zijn eind. De hard-core sporters nemen de gelegenheid te baat om hun gezag nog even te laten gelden. In een wilde rondedans van knietjes stuiteren ze door de zaal, rondom de vrouwtjes die te moe, te ongeïnteresseerd, te nieuw zijn om mee te doen.

Het ritme van de muziek wordt langzamer. De grondoefeningen en het rekken en strekken luiden de laatste fase in van deze intrigerende wereld. Er worden high fives rondgedeeld, vooral tussen de hard-core sporters en het rondgaande Alfa-vrouwtje. Het eenzame mannetje drentelt wat onzeker rond met geheven hand, slechts een enkeling neemt zijn uitnodiging aan.

De zaal stroomt leeg, net zo snel als ze gevuld werd. Wij kruipen achter onze schuilplaats vandaan en mengen ons onopvallend in de uitstroom. Vanavond voelen deze 18 vrouwtjes en 1 mannetje zich nog onoverwinnelijk, morgen, wanneer de eerste spierpijn zich aandient, zullen ze zich afvragen waarom ze dit ook alweer elke week doen. En toch zijn ze er weer de volgende week. Om het hele ritueel weer te herhalen.


Meer sporten:
- Zo gek als een deur
- Het sportleven na de marathon
- Over hardlopen en bipsbewustzijn

0 reacties: