Verdwaald in eh.... mijn hoofd.

 

Het regent.

We lopen de Karwei uit, pratend over iets wat ik me niet meer kan herinneren, maar wat bewoog terwijl het niet zou moeten.

We duiken weg in onze jassen tegen de dikke druppels.

"Je weet het he," zegt Peter. "Als het beweegt, terwijl het niet zou moeten bewegen: Duct tape. Anders WD-40."

Ik knik bedachtzaam.

"Ja, dat is waar."

We dumpen de net gekochte spullen in de auto.

"Hmmm... Nee, ik denk toch niet dat dat gaat werken."

In de inmiddels stromende regen lopen we naar de volgende winkel.

"Hoezo niet?"

"He, mijn cavia is dood. Hoort ie te bewegen? Ja, normaal gesproken wel. Beweegt ie? Niet echt. WD-40! Zit je daar met je glibberige dooie cavia."

Peter kijkt me aan.

"Ik denk niet dat ze dat bedoelen."

"Of andersom. Die extreem beschimmelde boterham in je koelkast die uit zichzelf onderweg is naar de vuilnisbak. Beweegt het? Jup. Hoort het te bewegen? Liever niet. Duct tape!"

Inmiddels lig ik dubbel in een lachstuip.

Regendruppels druppelen in mijn nek.

"Dat je op een gegeven moment thuiskomt in een huis vol met gladde dooie cavias en een koelkast met vastgeplakt beschimmeld brood. Leuk voor je bezoek ook: "Nee, pak maar die andere boterham, deze heb ik vastgetaped, anders loopt ie weg.". Als ze ondertussen niet zijn uitgegleden over die cavia."

Peter zucht en glimlacht welwillend. Hij vindt het amusant.

Ik daarentegen vind het hilarisch. Ik zie het tenslotte al helemaal voor me. Ik kom niet meer bij.

Als een melige puber wordt ik meegesleept naar de winkel.

"Oh god!" Peter schiet in de lach van mijn lachstuip.

"Ok ok," hik ik. "Ik hou al op."

We duiken de winkel in.

De regen uit.


Meer momenten waarop ik de weg kwijt was:
- Weer eens verdwaald in vertaling
- Verdwaald in conversatie
Verdwaald in vertaling

0 reacties: