Ik luister

Het beeld is donker. Ergens in het midden flakkert een kaars. Ik zie mezelf in opperste concentratie een kaars mutileren.

Het meisje in beeld, want dat was ik toen nog, ziet dat ze gefilmd wordt, gluurt even wantrouwend naar de man achter de camera en besluit hem dan te negeren.

"Wat is Nono aan het doen?"

Het meisje gaat stug door met het prutten aan de kaars.

"Ik zeg niks tegen jou totdat je ophoudt met filmen."

De man giechelt.

Ze kan een glimlach niet onderdrukken.
De camera zoomt in. Ze schiet in de lach.

"Zout nou een keer op man!"

In een gefluisterd stemmetje klinkt het van achter de camera:
"I see dead people."

Man en meisje lachen totdat ze haar handen voor haar gezicht slaat en iets mompelt. Onverstaanbaar, behalve het stukje: "Pat, zet nou uit."

Geen moment komt hij in beeld. Het filmpje dat volgt op deze is van zo slechte kwaliteit dat nauwelijks te zien is wie de man is die een camera in zijn neusgat geduwd krijgt. De volgende video heeft hij een pet op en een van zijn grote klauwen voor zijn gezicht.

Nergens is hij echt te zien.

Het zijn de enige beelden die ik van hem heb en ik koester ze. Ik herken de man in de pixels, onder het petje, achter de hand. Ik herken de man in de stem; plagend, geïrriteerd. Ik herken de man in de giechels en de lachstuip.

Ik heb geen beeld nodig.

Ik doe mijn ogen dicht.

En luister.


0 reacties: