Verzuipen in de ballenbak


"Maar hou er rekening mee dat er ook veel kinderen zullen zijn he."

"Nee hoor, het is 18+."

"Echt waar? Dus er zijn er meer?"

Met 'meer' werd in dit geval bedoeld: 'andere gekken zoals jij'. Deze conversatie vond plaats in de auto op weg naar het Springkussenfestival. Peter beschouwde zichzelf niet als zo'n gek. Die ging mij afzetten op het station, waar ik Klara zou opwachten. Want Klara was wel zo'n gek.

Al jaren ben ik jaloers op kleine kindjes die wel in de ballenbak mogen, of op dat springkasteel. Ouders van betreffende kindjes mogen wellicht nog meespringen, maar daar ben ik er dus niet een van. Dus ik was jaloers en droomde stiekem van een duik in de ballenbak.

Blijkbaar was ik niet de enige, want iemand besloot hier een festival van te maken. Alleen voor volwassenen. Een heel terrein vol met springkussens, wipe-out banen en jawel... een megaballenbak. Een hele dag lekker kinderachtig doen, ik kon me niks leukers voorstellen.

Gelukkig dacht Klara daar hetzelfde over, dus die zaterdag stond ik op station Bijlmer ArenA te wachten. Naast me stond iemand met een gifgroen luchtbed. Op de roltrap werd Klara voorgegaan door 4 Daltons en een cowgirl en twee enorme opblaasflamingos. Was ik bang geweest dat ik te veel zou opvallen in mijn vrolijke knalroze en oranje legging, dan was die angst op dat moment volledig verdwenen.

Het was geweldig. Hysterisch en hilarisch.

Een heel terrein vol met volwassenen, en dan ook echt van alle leeftijden, die gillend en gierend en stuiterend weer even helemaal kind zijn. En zo was het ook. Van mij geloof je waarschijnlijk wel dat ik als een kind zo blij als allereerst -letterlijk- in de ballenbak dook. Je kent me tenslotte ondertussen een beetje. Maar ik was niet de enige.

Die groep daar? Ja, die volwassen mannen die zo nonchalant over dat veld slenteren. Een beetje aarzelend klauteren ze nog het mega-eiland op, maar bij de eerste stuiters verschijnt er al een grote grijns. En als de enorme opblaasolifant gespot wordt, is het hek van de dam. Ze moeten erop. En als er iemand opzit, vind de rest dat hij er vanaf moet.

Klara en ik lagen half over elkaar gedrapeerd op een opblaasslang in het zonnetje, naast de olifant, met perfect zicht op olifantbeklimmers, gorillaglijnbaangangers en willekeurige voorbijgangers die van hun voeten werden gestuiterd.

Later op de dag zaten we op het gras met ons drankje, te kijken naar mensen in opblaasballen die elkaar uit een arena probeerden te kwakken en trotseerden we de stormbaan en de wipe-out sweepers. En nog later hadden we een springkussen bezet met drie vreemden -twee vrouwen en een man, van ruim over de middelbare leeftijd- en probeerden we met zijn vijven saltos te maken en elkaar van het kussen af te wippen.

Toen we moe waren van het stuiteren (en wat wordt je daar moe van! Ongelooflijk dat kinderen dat de hele dag vol kunnen houden) aten we iets en deden we een dansje voor de main stage op het veld, of in de opblaaskerk of op de botsautobaan. Het opblaasvarken met de happy hardcore-karaoke sloegen we even over. Of we lagen op het gras, in de zon, te genieten van de muziek en de mensen. Zelfs zonder te springen was het leuk.

We waren unaniem: Volgend jaar weer. Maar dan nemen ook wij een opblaas-kikker/eend/giraffe/flamingo mee...


Meer leuke dingen doen:
- Als je wordt neergeschoten door je vriendje. Vier keer.
- Noortje omarmt haar nerdiness
- Once in a lifetime

0 reacties: