Wat er gebeurt als de muppets loslopen


Het mens is weer thuis. Of -in het weekend- het mens is wakker. En ze weten: Als het mens thuis is, dan gaan het deurtje van het hok open en staat de hele wereld voor ze open. Nou ja, de hele woonkamer dan.

Tika is de eerste die er vandoor gaat: "FREEEEDOOOOOM!!" Ze racet het huis door en stuit al snel op iets wat er gisteren nog niet stond. Een doos. "Nieuw speeltje!" Ze markeert het even snel als 'Van Tika' en rent dan terug naar het hok. "Balou! Balou! Balou!" Ze springt het hok weer in en geeft Balou een duwtje. "Een doos, een doos, een doos! Kom kijken!" Dan rent ze weer weg.


Balou heeft nu pas door dat de deur naar de wereld open is. Hij steekt zijn hoofd naar buiten. Dan volgen zijn voorpootjes. Voorzichtig kijkt hij rond. Geen mens in de buurt? Een enkele sprong en hij zit buiten, op het kleedje. Daar blijft hij even zitten. Op zijn gemakje kijkt hij om zich heen.

"AAAAAHHHHHHHH!" Tika komt langs. Balou kijkt haar belangstellend na, maar is nog niet enthousiast genoeg om van het zachte dekentje af te komen. "WHEEEEEEE!" Tika weer. "Balou kom!" Nu laat hij zich overhalen en rent achter haar aan. Hij komt slippend tegen Tika tot stilstand wanneer ze onder de eetkamertafel besluit vol in de ankers te gaan. "Kijk Balou! Doos!" Tika loopt er op af en haalt nog een paar keer haar kinnetje over het karton. Dan gaat ze er in zitten en kijkt ze hem triomfantelijk aan. "Doos!"


Balou is niet zo gek op nieuwe dingen, dus die komt uiterst voorzichtig naar het nieuwe ding. Elke onverwachte beweging doet hem in algehele paniek wegstuiven. Terug naar de veiligheid van de tafel. Maar dan heeft ook hij het in de gaten: "He! Een doos." Hij is dolgelukkig. Maar hij gaat er niet in zitten. Welnee. Zonde van een goede doos. Knagen! Dat doe je je er mee. En Balou is daar een ster in.

Maar uiteindelijk is de nieuwigheid eraf. Gezamenlijk rennen ze richting hok, waarbij ze natuurlijk niet de makkelijkste route nemen, maar perse onder de kast door moeten. Slippende pootjes klinken uit de vijf centimeter ruimte die ze hebben. Ze duiken aan de andere kant weer op in een wolk van stof en haar.  Er wordt even stevig geniest. Dan maken ze een bocht voor het hok langs en vervolgen ze hun weg achter de bank.


Een van de favoriete hangplekken -een lage doos met oude handdoek en pluk hooi met daarnaast een lekker kussen- wordt vandaag overgeslagen. Balou wurmt zich onder de eetkamertafel en gaat in zijn hoekje zitten. De mensen op de bank zien zijn bipsfluffies onder het randje vandaan komen.


Tika gaat eerst nog even los op de bank. Eén sprongetje en ze zit op het krukje dat speciaal voor haar is neergezet. Nog een sprong en ze zit op de bank. Heen, weer, sprongetje, heen, weer. Hup, op de leuning. Ze springt mis en glijdt naar beneden tussen de kussens. Ze probeert het weer opnieuw en zit nu als een koninginnetje bovenop de bank.


Stiekem steekt ze naar neus richting de plant op de vensterbank, maar de mensen hebben haar in de gaten: "Tika NEE!" Beledigd kijkt ze op. Snel trekt ze er een blaadje af en verdwijnt vliegensvlug van de bank onder de tafel.

Er wordt wat gerommeld en gegromd onder de tafel. Dan zijn de plekjes op het pluizige kleed veroverd en wordt er tot de avond niks meer van ze vernomen. En dan begint het riedeltje gewoon weer helemaal opnieuw.



Meer beestjes:
- Het ochtendritueel van twee wollige monsters
- Toch die polyamoreuze, bi-seksuele moeder
- Over een gillende keukenmeid

0 reacties: