Over verandering en een verdwenen emotionele gezondheid

Ik hou niet van verandering. Alles wat een verandering betekent in mijn dagelijkse flow, ontvang ik met angst en beven, of in ieder geval met een argwanend oog. Mijn vaste werkplekje. Mijn autootje. Mijn huis. De vaste routes die ik rij. Het zijn allemaal dingen waarvan ik weet wat ik er van kan verwachten en de wetenschap dat er iets gaat gebeuren wat ik niet kan voorspellen, gooit mijn emotionele gezondheid volledig in de war.

En dat is eigenlijk heel raar, want tegelijkertijd word ik onrustig als er geen uitdagingen in mijn toekomst liggen. Doe ik te lang hetzelfde dan begin ik me vreselijk te vervelen en op een gegeven moment vraag ik me af: "Is dit alles?" (oeoeoeoe) Dus ik doe de dingen die me bang maken. Ik ga turnen. Schrijf me in voor een schildercursus. Ga op vakantie zonder te plannen.

Of ik vind een nieuwe baan.

"Uh... Alweer?"

Tja, ik mag dan altijd beweerd hebben dat ik eigenlijk gewoon heel simpel mijn werk wil doen en dan ben ik happy, maar ik ben er inmiddels achter dat dit helemaal niet het geval is. Ik wil inderdaad gewoon heel simpel mijn werk doen, maar dat werk moet zich wel blijven ontwikkelen. En op een gegeven moment kom je er achter dat je al een tijdje vast zit. Dus dan hou je nog even vol, tot je onder ogen moet zien dat er binnen afzienbare tijd geen verandering aankomt.

En dan moet er afscheid genomen worden.

Ik haat HAAT afscheid. Weg met de structuur, het vaste plekje, de collegae. Weg met de bekende flauwe grapjes, de lunch, het weten wat ik kan verwachten van mijn dag. Mooie nieuwe uitdagingen in het verschiet, maar niet nadat er afscheid is genomen van de dingen waar ik gehecht aan ben geraakt.

He... waar ging die emotionele gezondheid heen?


Meer over werk:
- Handjes schudden en gebrek aan koffie
- Softwaretest-frustraties, maar dan met autos
- De vloek van de eerste dag

0 reacties: