Juichen voor de tegenstander

Vorige week was natuurlijk de enorm ge-hype-te kickbokswedstrijd tussen Badr Hari en Rico Verhoeven. Ook ik zat daar naar uit te kijken, al had dat niks te maken met Badr, een klein beetje met mijn fan crush op Rico, en vooral doordat we al tijden Glory kickboxing volgen.

Een aantal maanden geleden zaten we zelf langs de ring in Amsterdam tijdens Glory 31. Het stond al tijden op de planning om er eens een blog over te schrijven en het kwam er maar niet van, maar na vorige week leek dit me het juiste moment.

We kwamen vroeg aan bij de Ziggo Dome, nog toen de amateurs hun wedstrijden deden en de professionals nog even op zich lieten wachten. Om alvast de sfeer te proeven en een hapje te eten. Dat het belachelijk dure kaarten zijn en we dus het meeste uit onze avond wilden halen had daar wellicht ook iets mee te maken.

De wedstrijden volgden elkaar lekker snel op en in de periodes dat er gewacht moest worden, was er meer dan genoeg te zien. Want dat publiek is geweldig voer voor uren mensjes kijken. Meer dan de helft waren net iets te grote mannetjes in net iets te strakke shirtjes, of jongetjes die er naar streefden om net iets te grote mannetjes te worden, met al wel de net iets te strakke shirtjes. Typje sportschool.

In groepjes paradeerden ze rond, al was het me niet helemaal duidelijk van wie ze nou de aandacht wilden trekken. De meesten van de aanwezige dames waren namelijk bezet door eenzelfde Alpha-man. Strak in de lak, geen haartje verkeerd en uitgedost alsof ze naar een gala gingen. Typje Arm candy.

Het was een ontzettend leuke avond. Wat er vorige week te zien was -matige wedstrijden, mensen die de ring in stormden, schermutselingen in het publiek- zo was het helemaal niet. Het was gezellig, de (meeste) wedstrijden waren spannend (of in ieder geval entertaining) en supporters van tegenstanders zaten zonder problemen naast elkaar hun favoriet aan te moedigen.

Gelukkig maar voor dat laatste, want ik was als enige in ons vak aan het juichen voor de Thaise Sittichai Sitsongpeenong die tegen onze eigen Nederlandse Robin van Roosmalen uitkwam... en won. Niet echt nationalistisch, ik weet het, maar ik ben al  fan van Sittichai sinds de eerste Glory serie die ik op tv zag, dus ik kon het niet helpen.

Het is echt zo'n evenement waar je van moet houden, dus zeker niet voor iedereen. Maar ik... ik hou ervan :)


Meer sportieve uitspattingen:
- Olympische inspiratie
Bont, blauw, bebloedblaard... en zo blij als een kind
- Over vechtsporten


0 reacties: