Small things that make me happy: Herinneringen


De zondag nadat mijn opa was gecremeerd, kwamen we met de hele familie bij elkaar in zijn huis. Om zijn huis leeg te roven, grapten we. Uiteindelijk zou er een pater komen die het huis leeg zou halen, maar voor die tijd was het aan ons om een verdeling te maken van dingen die behouden moesten blijven en die weg konden.

Mijn pa was als de dood dat wij zoals sommige andere families zouden worden: Slaande ruzie over de erfenis. Waarom weet ik niet precies, dat leek mij juist ontzettend onwaarschijnlijk. Sommige dingen waren al beloofd, min of meer als grapje, toen de grootouders nog leefden. Nichtje had "een stickertje geplakt" op de tv (die ondertussen zodanig verouderd was dat het stickertje er weer af kon), en de oude kaaskast droeg al sinds jaar en dag die van mij.

Ik vond het een mooie -zij het vermoeiende- dag. Met de hele familie door herinneringen struinen, door oude boeken bladeren, de brieven terugvinden die wij als kleinkinderen ooit aan ze hadden geschreven en die netjes in een doos waren bewaard.

Natuurlijk kwam er geen ruzie. We wilden herinneringen, geen kostbaarheden. Zowel Zusje en ik hadden al afzonderlijk tegen pa gezegd: "Het klinkt misschien raar, maar ik wil eigenlijk wel de oude koffiemolen." Je weet wel, zo'n hele oude metalen, gedeukt en beschadigd. Pa had ons alletwee voor gek versleten. 

De ingelijste borduurwerken van oma waren populair, oude spellen die we vroeger veel speelden, tegels, houten kruizen, bronzen schelpjes, de glazen schaaltjes in de vorm van een appeltje, het glazen dropschaaltje. Het bleek dat iedereen wel een bepaald voorwerp had, altijd iets dufs en simpels, waar de mooie herinneringen in lagen.  

Een aantal van die dingen siert nu ons huis: Een oude mijnlamp op de open haard, de bidstoel die een prachtige plek heeft gevonden in de woonkamer, drie grote borduurwerken die mijn biebje gaan opfleuren en niet te vergeten die prachtige kast, in mijn atelier. In de woonkamerkast staan de glazen appeltjes en het oeroude mens-erger-je-niet, op de eetkamertafel het houten doolhof. Ik word er gelukkig van elke keer als ik er naar kijk. 

Heel veel small things that make me happy...

Update: Hans was zo vriendelijk om me te corrigeren: De mijnlamp blijkt een fietslamp uit de tweede wereld oorlog. Zo zie je maar weer dat aannames (opa werkte vroeger in de mijn, dus...) niet altijd juist zijn :)

4 reacties:

Hans Wels zei

Hoi Noortje

De foto links onder is een fietslamp uit de tweede wereld oorlog .
Onderin zat karbiet , aan de achterzijde een water tankje waaruit
een druppel water ophet karbiet viel , gas vormde en dat kon je
via een lontje kon verbranden .

Wij hebben er ook nog een .

Groetjes , Hans

Noortje Merks zei

Hoi Hans,

Dank je voor je berichtje! Weer wat geleerd, we waren allemaal van mening dat het een mijnlamp was :) Leuk om dit te weten!

Groetjes,
Noortje

Jan Merks zei

Dag Noortje,

Ik kwam bij toeval weer eens op jouw pagina uit.

Het is heel duidelijk dat het geen mijnlamp kon zijn. Het carbidlampje staat in verbinding met de omringende lucht. Geen goed idee als je je realiseert, dat mijngas enorm explosief is. Er werden ondergronds overigens wel carbidlampen gebruikt. Maar dan alleen in mijnen en gangen waarin zeker geen mijngas voorkwam.
Er was overigens wel een elektrische mijnlamp, omgebouwd voor gebruik op 220 V.

Groetjes, Jan.

Noortje Merks zei

Hoi Jan, Ah, dat had ik me inderdaad niet gerealiseerd. Zo klinkt het heel logisch :) Bedankt voor die opheldering!