Met een stalen gezicht spierpijn kweken

De afgelopen paar maanden deden we met het bedrijf aan crossfit. Dat was zwaar, pijnlijk en hoewel ik crossfit op zich niet echt leuk vond was het achteraf wel lekker. En na een paar weken was het resultaat er duidelijk.

Maar goed, geen werk betekent natuurlijk ook geen bedrijfsfitness. Nou deed ik in vroegere jaren best veel aan fitness, dus ik besloot dat tijdens mijn vrije periode ook weer op te pakken. Gewoon lekker thuis, want ik heb de ruimte, ken de oefeningen (en bovendien zijn er online prachtige trainingsschemas te vinden) en ik had toch nog een stel dumbells. Dacht ik.

Want de dumbells bleken verdwenen. Het hele huis heb ik doorgezocht en hoewel we alletwee menen ze na de verhuizing nog gezien te hebben, zijn ze nu nergens meer te bekennen. Verhuis je de loodzware dingen om ze vervolgens kwijt te raken. Hadden we beter andersom kunnen doen. Maar goed, bij de Decathlon bleken ze een niet al te dure halterset te verkopen, dus ik ging onderweg.

Ik was al zo verstandig om de auto zo dichtbij mogelijk te parkeren. Aan de andere kant van een plein, misschien 100 meter verder. 30 kilo naar mijn auto slepen wilde ik tenslotte niet al te lang doen. In de winkel had ik ze snel gevonden, verpakt in twee handige koffers, en ik tilde ze vol goede moed naar de kassas. Dat kleine stukje kwam ik er achter dat ik 30 kilo wat had onderschat. En dan was ik de winkel nog niet eens uit.

Maar ik liet me niet kennen natuurlijk. Dus na het afrekenen tilde ik de koffers op alsof ze niks wogen, wenste ik de bewaker vriendelijk een goede dag en liep ik het plein op. Ik liep kaarsrecht in een wandeltempo, glimlachend naar het zonnetje. Uiterlijk dan. Innerlijk rende ik kreunend en gebogen onder het gewicht van de krengen zo snel mogelijk naar de parkeergarage.

Halverwege het plein begonnen mijn armen te branden en handen te verkrampen. Maar dat plein was druk en de inhoud van mijn bagage stond duidelijk te lezen op de bedrukking aan de buitenkant, en dat maakt me vastbesloten om te laten zien dat dit kleine meisje die dertig kilo aan halters makkelijk aan kon. Mocht je dat nog niet door hebben, dat was niet zo, maar goed, koppige muts als dat ik ben... Dus stapte ik rustig het plein over en stapte de parkeergarage in.

Daar stond ik een paar minuten vloekend over mijn armen te wrijven en hees ik mezelf met bepakking en al de trap al. Dat laatste weer met een stalen gezicht, want inmiddels was iemand me gevolgd de parkeergarage in.

Of de spierpijn de volgende dag van die paar honderd meter was of van de daadwerkelijk training zal ik nooit weten..

Meer sport:
- Olympische inspiratie
- In de sportschool: Zumba
- Zo gek als een deur


0 reacties: