Normaal doen kan altijd nog

Het bord stond aan de kant van de weg. Het stond er waarschijnlijk al een tijdje. Het was verweerd en omgebogen, de naam van het festival waar het reclame voor maakte was niet meer te zien. Maar die tekst was nog duidelijk leesbaar.

Normaal doen kan altijd nog.

Ik was moe. Niet gewoon moe. Echt moe. Al maanden sliep ik slecht -onrustig, veel wakker, met rare dromen tussendoor- of juist te vast, stijf opgekruld in een balletje waar ik de volgende dag met spierpijn uit kwam. Ik was moe, en ik wilde... ik weet niet wat ik wilde. Niet dit. En toen zag ik dat bord.

Normaal doen kan altijd nog.

Bijna ben ik ter plekke omgekeerd. Maar mijn discipline nam het over en ik vervolgde de weg naar het werk. En de dagen en weken die daarop volgden ook. Het zou beter worden. Als het niet meer zo koud zou zijn, als ik eindelijk weer eens warm was. Als de dagen weer langer en lichter zouden worden. Als ik was gewend aan mijn nieuwe werkplek. Als ik eindelijk maar weer eens goed zou slapen. Dit was maar een dipje, en dipjes gaan over.

Maar het dipje ging niet over. Het dipje werd erger. Ik probeerde te achterhalen waar het door kwam. Alleen een winterdip? Lag het aan mijn werk? Het leek me niet, want als ik heel eerlijk was dan was het al voor de vakantie begonnen. Wat dan? Onverwerkte zaken? Een vroege midlife crisis? Ik wist het niet. 's Ochtends stond ik huilend van ellende onder de douche. En elke dag schreeuwde dat bord me toe.

Normaal doen kan altijd nog.

Tot het punt dat ik donderdag, twee weken geleden, midden op de dag in huilen uitbarstte. Zeker twintig minuten lang heb ik gegierd van het huilen op het toilet. Ik kon niet meer. Dus ik nam vrij, en de dag daarna ook. Ik ging het weekend in in de volle verwachting dat ik maandag weer normaal zou gaan werken. Even rust. Heel even maar, en dan zou het wel weer gaan.

Die gedachte hield ik vol tot zaterdag. Toen bleek er een communicatie-misverstandje te zijn geweest: Klara verwachtte me die zondag, terwijl ik in de veronderstelling was geweest dat het niet door ging. Een onschuldig misverstandje, maar het brak me volledig. Ik kon het echt niet, maar ik moest toch wel? Wat was ik nou voor een vriendin? Ik kon zelfs dit niet. Ik haatte mezelf. Ik was een slechte vriendin, een slechte partner, een slechte zus, een slechte dochter. Ik kon zelfs mijn werk niet goed doen.

Ik heb geen idee hoe lang ik gehuild heb, maar dat was het punt dat ik besefte dat het zo niet verder kon. Zondag overlegden we, Peter en ik. Maandagochtend belde ik de huisarts om me door te late verwijzen naar een psycholoog. Maandagavond overlegde ik met Pa en Sarah. Dinsdag nam ik ontslag, zonder de intentie om een nieuwe baan te zoeken.

Normaal doen kan altijd nog.

De rust die ik nodig had kwam niet vanzelf. Dus ik heb besloten hem zelf te nemen. De komende paar maanden ga ik niks doen, behalve mezelf weer op de rit krijgen. Veel schilderen, veel schrijven, wat meer sporten, dingen die ik wel wilde doen, maar waarvoor ik domweg de energie niet meer kon opbrengen. Drie maanden tot een half jaar, dat is voor nu het idee. Misschien word ik na een maand al gillend gek, misschien plak ik er nog een paar maanden aan vast. Niks is zeker.

Op het werk was het een verassing. Natuurlijk, het was zelfs een verassing voor mij. Maar er was begrip en er werd gekeken of ik wellicht wat eerder weg kon dan aan het eind van de maand. Dat kon. Dus gisteren nam ik afscheid ("Het waren twee geweldige dagen.").

Dat het een goede beslissing is geweest weet ik nu al. Zodra de knoop was doorgehakt sliep ik beter. Niet veel, maar goed genoeg om in ieder geval niet meer jankend wakker te worden. En bij mijn afscheid huilde ik juist niet. Ik, die een hekel heb aan verandering en afscheid en die zelfs traantjes liet op de laatste dag bij mijn meest vreselijke werkgevers, was alleen maar opgelucht en blij.

Eenmaal thuis dook ik met een glas champagne in bad.

Normaal doen kan altijd nog.


3 reacties:

Angelique zei

Knap en cool!

Hans Wels zei

Het is top om naar je lichaam te luisteren !

Noortje Merks zei

Dank jullie! Ik ben benieuwd waar het schip strandt :)