De gemiste halte

Als ik in de bus naar Amsterdam stap is het redelijk rustig. Er zitten een stel mensen verspreid door de bus. Een jongen aan de linkerkant bij het raam, daarachter een vrouw van iets meer dan middelbare leeftijd. Aan de rechterkant zit een oudere man. Twee tienermeiden zitten achterin te kletsen, naast een blonde vrouw. Ik neem plaats in het midden, naast het raam.

Het is een rustige rit. Ergens halverwege stapt de jongen uit. De vrouw die achter hem zat, verplaatst zich en gaat naast de oudere man aan de rechterkant zitten. Ze beginnen te praten. Blijkbaar horen ze bij elkaar, ook al leken ze het eerste deel van de weg elkaar volledig te negeren.

Als we bijna bij het eindstation zijn, staat de vrouw ineens in paniek op. "Hier! Kijk dan!" Ze wijst naar het scherm, waarop staat aangegeven dat de volgende halte Museumplein is. "Daar hadden we er uit gemoeten!" Ze beent naar de chauffeur. "Kunnen we er hier uit?" Maar helaas, dat kan niet. Tenslotte is hij net de halte voorbij. "Nou ja! Nou moeten we helemaal wachten tot Leidseplein! Het is helemaal niet omgeroepen." Ze draait zich terug naar de chauffeur. "Het is helemaal niet opgeroepen. Dat is ook echt niet klantvriendelijk!" Terwijl ze terugloopt naar de man roept ze, zodat de hele bus het kan horen: "Service van de zaak hoor!" Even overweeg ik om haar te vertellen dat Museumplein nog moet komen en dat het nog niet is omgeroepen omdat we er nog niet zijn, maar ik besluit me met mijn eigen zaken te bemoeien.

Na een aantal minuten klinkt het omroepsysteem: "Volgende halte: Museumplein". Het hoofd van de vrouw draait zich met een ruk naar de man. Ze zegt iets. Ik vraag me af of ze nog haar excuses zal aanbieden aan de buschauffeur, maar als ik dat had verwacht dan word ik teleurgesteld. Zonder iets te zeggen verlaat het stel de bus. 

De bus vertrekt naar de volgende halte. Hij slaat de bocht om waar net de vrouw en man door het rode licht het zebrapad oversteken. Mijn gedachte is dat hij ze nog net kan hebben als hij gas geeft, maar de chauffeur blijft netjes wachten. De vrouw draait haar hoofd en ziet hem zitten. Ze vertraagt haar pas even en dan -met volle overgave, zoals kinderen dat doen- steekt ze haar tong uit.

2 reacties:

Tamara Bazko zei

Haha! Well no surprise! People hate to accept and acknowledge that they are wrong :)

Noortje Merks zei

That's true. Though I didn't expect the tongue sticking out :)