Stoere Pat


2002. Het was onze eerste vakantie samen. We waren bijna anderhalf jaar samen en eindelijk, eindelijk, mochten we van onze ouders samen echt op vakantie. Het werd twee weken Belgische Ardennen. Een houten huisje op een heuvel, in de beurt van het mooie dorp Dinant. 

 Ik herinner me provisorische wasjes in een vuilniszak, prachtige uitzichten, grapjes maken in de winkel van het vakantiepark. Een auto volgeladen met gourmetsets, frituurpannen en kratten vol boodschappen. We hadden kunnen insneeuwen en dan hadden we met gemak een week kunnen overleven.

Het weer viel tegen. Het was grotendeels bewolkt en regenachtig, al was het niet koud. Dat weerhield ons er niet van om regelmatig wat te drinken op een terrasje. Mensjes kijken. Gekke foto's maken met het bakbeest dat één van de eerste digitale camera's was, nog met diskettes. "En dan nu een lieve. En een stoere. Nu "Vriendelijk doch stoer"! "

"Stoere Pat". De naam van deze foto. Stoere Pat. Dat was hij. Een broekie was hij hier nog. 22. Hierna volgden nog negen jaar vakanties. Negen jaar volgeladen auto's, flauwe foto's en gek doen in vakantiehuisjes. Veel te kort.

💔

03-10-2011

2 reacties:

Anoniem zei

Goedemorgen... hoe moet je reageren op zo'n bericht? Ik ben een oud klasgenoot van Patrick(arcus). En we waren elkaar al tijd uit het oog verloren. Ieder gaat z'n eigen weg. Soms ben je benieuwd hoe het gaat met oude bekenden. En helaas lees ik dan dit. Al jaren geleden begrijp ik. Mooi geschreven al die verhalen. Alsnog sterkte in de altijd moeilijke tijd. Vriendelijke groet maurice

Noortje Merks zei

Hoi Maurice, ja, dat soort dingen gebeuren. Zeker vanuit de middelbare school raak je elkaar kwijt. Pat is inderdaad al een aantal jaar geleden overleden, in 2011. Dank je wel voor je bericht!