Het pakketje uit de hel

Het is zaterdag als ik besluit een pakketje op de post te doen. Een stel schilderijen is veilig verpakt en ze zijn klaar om verzonden te worden. Het is de eerste keer dat ik een bestelling heb naar Amerika, maar het internet is mijn vriendje en ik ben dus al helemaal voorbereid.

Dat dacht ik.

Ha, natuurlijk niet! Dat vermoeden had je natuurlijk al, tenslotte, waarom zou ik dit anders de moeite waard vinden om over te schrijven. Maar goed, toen, op dat moment, dacht ik dat alles goed voor elkaar had.

Commercial invoice: Check
Duidelijk zichtbaar adres: Check
Afzender + e-mailadres op het pakket: Check
CN22 formulier: Nog niet, maar die zijn beschikbaar bij het verzendpunt.

Dat laatste was een aanname, en je weet wat ze daarvan zeggen. Juist...

Dus ik kom op het pakketpunt.

De jongen achter de balie kijk me aan.

"Ah... nee, die formulieren hebben we niet meer."

Nee, dat zal je net zien. En nee, hij wist ook niet waar je ze dan kon halen, want het enige andere pakketpunt in het dorp was ook al gesloten. Nou was dat nieuws voor mij, en in deze dus geen goed nieuws.

Dus er zat niks anders op dan het ding uitprinten, want dat was gelukkig ook een optie.

Ik weer terug.

Echt, het zou te makkelijk zijn geweest als het hier nou ophield. Ik had gewild dat het verhaal hier was opgehouden. Maar nee.

"Eh mevrouw, hij vraagt om een CN23 formulier."

"Dat klopt niet, want volgens de site van de postdienst is een CN22 geschikt voor pakketjes onder de 2kg en deze is 700 gram." Ik trek de website erbij. Ik voel me een beetje een betweter nu, maar goed, het staat er toch echt en ik wil niet weer terug naar huis om een formulier te printen.

"Ja ik zie het. Maar ik moet een barcode scannen om verder te kunnen en die staat niet op dit CN22 formulier."

De moed zakt in mijn schoenen. De man die achter me staat ziet dat en stelt voor: "Ach, ze kunnen hier vast ook het juiste formulier voor je printen?"

Het antwoord daarop was Nee. Ja, ze wilden wel, en ze probeerden het ook, maar aangezien er een barcode op zat, kon dat niet zomaar.

En toen?

Uh...

Ik wist het ook even niet.

Uiteindelijk bedacht ik me maar dat het andere postpunt wellicht geen pakketjes meer aannam, maar dat ze misschien nog wel die formulieren hadden. Om een overbodig tripje naar een veel te druk zaterdagmiddag dorp te voorkomen, besloot ik eerst te bellen.

Jazeker, die hadden ze gewoon.

Tegen de tijd dat ik in het dorp was en een kwartier lang een parkeerplaats had lopen zoeken, zag ik het eigenlijk niet meer zitten. Maar gelukkig, nu zat het me eindelijk mee.

Niet alleen hadden ze CN23 formulieren, het was wel degelijk nog steeds een pakketpunt. En zo simpel was het. Formuliertje invullen, opplakken (meteen een paar extra mee naar huis gevraagd voor toekomstige pakketjes) en pakketje weg.

Ik opgelucht.

En nu lijkt de track en trace niet te werken.

Echt... het pakketje uit de hel....

0 reacties: