Stoere Pat


2002. Het was onze eerste vakantie samen. We waren bijna anderhalf jaar samen en eindelijk, eindelijk, mochten we van onze ouders samen echt op vakantie. Het werd twee weken Belgische Ardennen. Een houten huisje op een heuvel, in de beurt van het mooie dorp Dinant. 

 Ik herinner me provisorische wasjes in een vuilniszak, prachtige uitzichten, grapjes maken in de winkel van het vakantiepark. Een auto volgeladen met gourmetsets, frituurpannen en kratten vol boodschappen. We hadden kunnen insneeuwen en dan hadden we met gemak een week kunnen overleven.

Het weer viel tegen. Het was grotendeels bewolkt en regenachtig, al was het niet koud. Dat weerhield ons er niet van om regelmatig wat te drinken op een terrasje. Mensjes kijken. Gekke foto's maken met het bakbeest dat één van de eerste digitale camera's was, nog met diskettes. "En dan nu een lieve. En een stoere. Nu "Vriendelijk doch stoer"! "

"Stoere Pat". De naam van deze foto. Stoere Pat. Dat was hij. Een broekie was hij hier nog. 22. Hierna volgden nog negen jaar vakanties. Negen jaar volgeladen auto's, flauwe foto's en gek doen in vakantiehuisjes. Veel te kort.

💔

03-10-2011

Is it a bird? Is it a plane? No... it's... so fluffy!!!


Balou is zacht. Niet gewoon konijnzacht, maar echt bizar zacht. Het soort zacht dat je zou willen in een bontjas, als je zo'n persoon zou zijn. Dat zijn wij niet, maar even ter illustratie. Balou is dus heel aaibaar. Niet dat hij dat wil, maar dat is weer een ander verhaal.

Hij is net uit de rui en heeft zijn wollige zomervachtje verruild voor een nog wolliger wintervachtje.

"Oh Peet, hij is nog zachter nu! Hij is echt super poofy. Oh! Hij is een superheld!"

"Een superheld?"

"Ja! Hij is... SUPERRRRR POEF!!!"

"Jaaaa jaaaa."

"Zijn super power is zijn fluffiness, waarmee hij alle criminelen van het verkeerde pad haalt. Hij huppelt naar ze toe en flopt op zijn rug en dan worden ze gebiologeerd door zijn zachtheid."

"Uhu."

"Ik zie het al helemaal voor me. Die crimineel: "Ha! Je denkt toch niet dat dit gaat werken! Ik ben een geharde crimineel en jij bent... oh! Zo zacht!" "

Peter negeert me.

"Nou, bij mij zou het werken..."

Wanneer je een psycholoog nodig hebt vanwege de zoektocht naar een psycholoog

Toen mijn sabbatical begon, ondertussen al meer dan een half jaar geleden, besloot ik dat het tijd werd om ook eens echt aan mezelf te werken. Dus ik ging naar de huisarts voor een doorverwijzing naar een psycholoog. Ik kreeg een afspraak met een praktijkondersteuner.

Even voor de duidelijkheid, ik dacht dat dat viel onder een psycholoog. Dat blijkt dus niet helemaal zo te zijn. Maar goed. Ik ging daarheen. Na een kort praatje ging zij er van uit dat de vijf sessies die ik bij haar zou krijgen wel voldoende zouden zijn. Na drie sessies was ze er zeker van dat dat niet het geval was. De woorden traumaverwerking en depressie vielen, en dat kon zij niet behandelen. Nu kreeg ik de verwijzing naar de daadwerkelijke psycholoog.

En toen begon het drama.

Ik appte een paar keer met Klara, zelf psycholoog en dus de beste om me wat advies te geven. Dat maakte me duidelijk dat een psycholoog niet gewoon een psycholoog is. EMDR, Schematherapie, Cognitieve Gedragstherapie... het is niet alleen zomaar een beetje praten. Ik werd er vreselijk onzeker van. Geen idee meer waar ik moest beginnen.

De praktijkondersteuner had me twee namen doorgegeven. Uit wanhoop nam ik dat maar gewoon als uitgangspunt en na een week uitstellen -mijn problemen onder ogen zien is tenslotte niet mijn grootste hobby- belde ik de eerste. Daar kreeg ik voicemail, dus ik sprak een bericht in. Een week lang hoorde ik niks. Dus ik belde de tweede. Die deelde me heel vriendelijk mee dat zij gestopt was met haar praktijk. Dat schoot al lekker op.

Ik belde de eerste nog een keer, die nu op haar voicemail had staan dat ze op vakantie was en dat ze over twee dagen terug zou zijn. Ik besloot die twee dagen af te wachten. Je merkt het, ik zat er niet echt om te springen.

Twee dagen later werd ik gebeld.

"Hallo?"

"Met xxx."

De naam kwam me vaag bekend voor, maar waarvan ook al weer?

"Hallo."

"Je had gebeld."

Ah! Er ging een lampje branden.

"Ah! Ja, klopt. Ik wil graag een afspraak maken.

"Oh. Nog steeds?"

En toen was ik er al helemaal klaar mee. Ik wimpelde haar af en nam mijn toevlucht tot Klara's adviezen, ondanks dat die nogal ver weg waren. Geen plek. Minimaal 12 weken wachttijd. Geen nieuwe patiënten. Naast vreselijk onzeker over het hele proces, begon ik er ook nog eens zwaar gefrustreerd van te worden. Mocht ik nog niet rijp zijn geweest voor therapie dan was ik het tegen die tijd zeker geweest.

Uiteindelijk besloot ik maar gewoon mijn google skills in te zetten. De eerste die ik belde, was raak. Het klikte aan de telefoon en een week later had ik mijn eerste afspraak. Het echte werk kon beginnen.


Stilte

En toen was het stil. Stiller dan het vanaf het oprichten van mijn blogje ooit geweest is. Niet dat ik geen tijd heb om te schrijven -een sabbatical betekent zeeën van tijd- of inspiratie -bergen aan notities met ideeën-. Maar ik kan niet meer schrijven. Geen boeken, geen verhalen, geen reisverslagen. Zelfs geen dagboekpost, al is het maar een alinea. De gedachte aan schrijven maakt me moe. De specifieke concentratie die er voor nodig is, heb ik niet. Ik wil wel... maar het lukt even niet. Dus het blijft nog even stil.

Maar wees gerust... ik leef nog :)

De gemiste halte

Als ik in de bus naar Amsterdam stap is het redelijk rustig. Er zitten een stel mensen verspreid door de bus. Een jongen aan de linkerkant bij het raam, daarachter een vrouw van iets meer dan middelbare leeftijd. Aan de rechterkant zit een oudere man. Twee tienermeiden zitten achterin te kletsen, naast een blonde vrouw. Ik neem plaats in het midden, naast het raam.

Het is een rustige rit. Ergens halverwege stapt de jongen uit. De vrouw die achter hem zat, verplaatst zich en gaat naast de oudere man aan de rechterkant zitten. Ze beginnen te praten. Blijkbaar horen ze bij elkaar, ook al leken ze het eerste deel van de weg elkaar volledig te negeren.

Als we bijna bij het eindstation zijn, staat de vrouw ineens in paniek op. "Hier! Kijk dan!" Ze wijst naar het scherm, waarop staat aangegeven dat de volgende halte Museumplein is. "Daar hadden we er uit gemoeten!" Ze beent naar de chauffeur. "Kunnen we er hier uit?" Maar helaas, dat kan niet. Tenslotte is hij net de halte voorbij. "Nou ja! Nou moeten we helemaal wachten tot Leidseplein! Het is helemaal niet omgeroepen." Ze draait zich terug naar de chauffeur. "Het is helemaal niet opgeroepen. Dat is ook echt niet klantvriendelijk!" Terwijl ze terugloopt naar de man roept ze, zodat de hele bus het kan horen: "Service van de zaak hoor!" Even overweeg ik om haar te vertellen dat Museumplein nog moet komen en dat het nog niet is omgeroepen omdat we er nog niet zijn, maar ik besluit me met mijn eigen zaken te bemoeien.

Na een aantal minuten klinkt het omroepsysteem: "Volgende halte: Museumplein". Het hoofd van de vrouw draait zich met een ruk naar de man. Ze zegt iets. Ik vraag me af of ze nog haar excuses zal aanbieden aan de buschauffeur, maar als ik dat had verwacht dan word ik teleurgesteld. Zonder iets te zeggen verlaat het stel de bus. 

De bus vertrekt naar de volgende halte. Hij slaat de bocht om waar net de vrouw en man door het rode licht het zebrapad oversteken. Mijn gedachte is dat hij ze nog net kan hebben als hij gas geeft, maar de chauffeur blijft netjes wachten. De vrouw draait haar hoofd en ziet hem zitten. Ze vertraagt haar pas even en dan -met volle overgave, zoals kinderen dat doen- steekt ze haar tong uit.